Film o kobiecie, która ma ogarnąć wszystko naraz

Fabuła koncentruje się na Elli – ambitnej polityczce, która niespodziewanie obejmuje funkcję gubernatora stanu i jednocześnie mierzy się z kryzysem rodzinnym, relacjami i presją odpowiedzialności. To historia o tym, jak trudno „działać dobrze” w świecie, który nie daje przestrzeni na błędy ani emocje.  

Brooks próbuje połączyć kino polityczne, rodzinny dramat i lekką komedię obyczajową. I właśnie ta mieszanka staje się największym problemem filmu. Ton ciągle się zmienia, a historia momentami sprawia wrażenie zlepku kilku różnych pomysłów zamiast jednej spójnej narracji.

Emma Mackey ratuje, co się da

Największym atutem „Ella McCay” jest bezsprzecznie Emma Mackey. Jej bohaterka jest zmęczona, ambitna i emocjonalnie przeciążona, ale wciąż wiarygodna. Nawet krytycy negatywnie oceniający film podkreślają, że to właśnie jej występ nadaje całości jakąkolwiek emocjonalną oś.  

Obsada jest zresztą imponująca: Jamie Lee Curtis, Woody Harrelson, Kumail Nanjiani czy Rebecca Hall. Na ekranie widać potencjał, ale scenariusz nie daje tym postaciom wystarczającej głębi. Wiele wątków pojawia się nagle i równie szybko znika, co potęguje wrażenie chaosu narracyjnego.  

Film chce być ciepły, inteligentny i aktualny, ale często wpada w przesadną sentymentalność. Krytycy zwracają uwagę, że produkcja jest niespójna tonalnie i pełna niedopracowanych wątków, przez co emocjonalne sceny tracą siłę, a humor rzadko naprawdę działa. Niektórzy recenzenci określają go wręcz jako rozczarowujący powrót Brooksa po latach przerwy, zarzucając filmowi przestarzałą konstrukcję i brak świeżości w opowiadaniu o polityce i relacjach.  

Kino „momentów”, nie spójnej historii

Najtrafniejsze określenie tego filmu to: zbiór dobrych scen, które nie składają się w mocną całość. Dialogi bywają błyskotliwe, relacje rodzinne momentami autentyczne, ale całość dramaturgicznie się rozmywa. Nawet pozytywne recenzje podkreślają, że to film bardziej zbudowany z pojedynczych momentów niż z dobrze skonstruowanej narracji.  

Dodatkowo dużo wątków – politycznych, rodzinnych, romantycznych – sprawia, że historia traci koncentrację i emocjonalny ciężar.  

Styl: stare Hollywood w nowej erze streamingu

Wizualnie „Ella McCay” jest stonowana i klasyczna. To bardzo „old-schoolowe” kino obyczajowe, przypominające dorosłe komediodramaty lat 80. i 90., które dziś rzadko trafiają do kin, a częściej właśnie na platformy streamingowe. I paradoksalnie to właśnie streaming może być dla tego filmu naturalnym środowiskiem. To nie jest produkcja efektowna ani viralowa. Raczej spokojna, dialogowa i skupiona na postaciach.

„Ella McCay” nie jest filmem jednoznacznie złym, ale zdecydowanie jest filmem niespełnionym. Ma świetny punkt wyjścia, mocną obsadę i reżysera-legedę, a mimo to pozostawia poczucie niewykorzystanego potencjału. To kino, które chce być inteligentną komedią o polityce, rodzinie i odpowiedzialności, ale gubi rytm i spójność. Najlepiej działa wtedy, gdy skupia się na relacjach i emocjach Elli. Najsłabiej — gdy próbuje być „ważnym filmem o współczesności”.

„Ella McCay” sprawdzi się jako seans wieczorny dla widzów szukających spokojnego komediodramatu z mocną aktorką w centrum. Ale jeśli ktoś oczekuje ostrej satyry politycznej albo emocjonalnego uderzenia na poziomie klasycznych filmów Brooksa, może poczuć wyraźny niedosyt.

The post „Ella McCay”: Komedia o rodzinie, która rani i ratuje jednocześnie first appeared on OCZY.MAG.

Czas pożegnań, czas prawdy

Pamela Anderson zagrała rolę życia. I nie chodzi tu o wielkie dramaty, tylko o to, jak potrafiła być cicho. Jak patrzy, jak siedzi w garderobie i nie wie, czy jeszcze ktoś chce ją widzieć. To historia Shelly – tancerki z Las Vegas, która przez niemal cztery dekady dawała ludziom show. Blichtr, pióra, uśmiech. A potem nagle: dziękujemy, do widzenia. I zostajesz tylko ty i twoje wspomnienia. Trochę jak sprzątaczka po balu, która wcześniej była królową.

Zaskoczyło mnie, jak bardzo się z Shelly utożsamiłem. Bo przecież ilu z nas miało swój „Le Razzle Dazzle” – miejsce, w którym czuliśmy się ważni, potrzebni, zauważeni – dopóki nie przestaliśmy być modni, młodsi, wygodni dla kogoś? Film Gii Coppoli nie próbuje robić z tego tragedii na siłę. On pokazuje rzeczy takimi, jakie są. Bez filtrów. Las Vegas w tym filmie to nie pocztówka – to miasto duchów, które kocha tylko wtedy, gdy coś z ciebie ma. A potem po prostu przestaje odbierać telefony.

Matka, córka i scena

Ale „The Last Showgirl” nie jest tylko melancholijnym epitafium dla jednej kobiety. To także opowieść o walce – o godność, o prawo do bycia sobą, o akceptację tego, że czas mija. Shelly próbuje odbudować relację z córką, która ma jej za złe całe życie na scenie. Próbuje znaleźć nowy sens, ale przecież wie, że nic nie smakuje już tak, jak wtedy, gdy była w centrum. I to jest właśnie najbardziej ludzkie. Bo jak nauczyć się żyć, kiedy już nie jesteś tą wersją siebie, którą tak kochałeś?

W tym wszystkim pojawia się jeszcze jedna postać – grana przez Jamie Lee Curtis. I powiem tak: to nie jest tylko rola drugoplanowa, to mistrzowsko zagrana kontrpostać. Curtis gra kelnerkę w kasynie, ale tak naprawdę jest tu cieniem przyszłości, którą Shelly może mieć – kobietą, która już dawno pogodziła się z końcem sceny, ale nigdy nie pogodziła się z końcem sensu. Ich dialogi są jak szermierka między zgorzknieniem a nadzieją. Curtis wnosi do filmu ostrość, ironię, doświadczenie. Jest trochę jak głos sumienia, trochę jak kumpela z szatni, która wie, kiedy ci powiedzieć, że czas zejść ze sceny. Ale też wie, jak cię przytulić, zanim z niej zejdziesz.

Anderson odzyskuje siebie

I właśnie dlatego ten duet działa. Bo „The Last Showgirl” to nie jest solowy występ Anderson – to rozmowa dwóch kobiet, które swoje już przeszły. Nie udają. Nie rywalizują. Dają sobie przestrzeń. I to jest piękne.

Pamela Anderson gra tu nie tylko Shelly – gra samą siebie. Jej ciało mówi więcej niż dialogi. Blizny, zmarszczki, zmęczenie, ale też ta rozpaczliwa próba bycia dalej „hot”, choćby tylko dla siebie. To jedna z tych ról, które czyszczą wizerunek – nie zmywają przeszłości, ale ją reinterpretują. Ja się wzruszyłem. A rzadko się wzruszam na filmach, które nie mają w tle śmierci albo wielkich katastrof. Tutaj katastrofa jest cicha. W tobie.

Ten film będzie niezrozumiały dla tych, którzy szukają akcji i morałów. Ale jeśli kiedykolwiek czułeś się wypalony, niepotrzebny, zagubiony między marzeniami a rzeczywistością – to znajdziesz tu swoje odbicie. „The Last Showgirl” to nie tylko film o kobiecie w kryzysie wieku średniego. To film o każdym z nas, kto musi się pogodzić z tym, że świat idzie dalej, nawet jeśli my chcielibyśmy jeszcze zatańczyć raz.

„The Lasst Showgirl” trafi na polskie ekrany 25 kwietnia w dystrybucji Gutek Film. Bilety na przedpremierowe seanse znajdziesz tutaj.

The post Niech ktoś ci powie, że czas zejść ze sceny: „The Last Showgirl” Pameli Anderson first appeared on OCZY.MAG.

Pamela Anderson w roli życia

Główna bohaterka filmu, Shelly (w tej roli Pamela Anderson), przez dekady błyszczała na scenie Las Vegas, traktując swoją pracę nie tylko jako rozrywkę, ale przede wszystkim jako sztukę. Niestety, świat, który kiedyś ją oklaskiwał, nagle postanawia wymienić ją na „nowszy model” – jej show znika z afisza, a ona zostaje sama z pytaniem: Co dalej? Shelly czuje, że nadal jest w świetnej formie, ale rzeczywistość brutalnie przypomina jej, że branża rządzi się swoimi prawami. Jej historia jest metaforą nie tylko dla przemijania, ale też dla losów wielu aktorek, które – podobnie jak Pamela Anderson – były przez lata postrzegane wyłącznie przez pryzmat swojego wyglądu.

Nieprzypadkowo Anderson otrzymała za tę rolę swoją pierwszą w karierze nominację do Złotego Globu. Po latach bycia ikoną popkultury, w końcu może pokazać światu, jak wielką ma wrażliwość i charyzmę.

Kino o dojrzałych kobietach w świetnej obsadzie

Partneruje jej Jamie Lee Curtis, która od kilku lat udowadnia, że aktorki 50+ wcale nie muszą się żegnać z pierwszoplanowymi rolami. Po oscarowym sukcesie za Wszystko wszędzie naraz, teraz wciela się w charyzmatyczną hostessę z Las Vegas – i zbiera kolejne wyróżnienia, w tym nominację do BAFTA. W „The Last Showgirl” zobaczymy także Kiernan Shipkę („Twisters”, „Kod zła”) i Dave’a Bautistę („Diuna”, „Strażnicy Galaktyki”), co tylko dodaje filmowi charakteru.

Muzyka, emocje i nagrody

Coppola nie tylko po mistrzowsku kreśli portret kobiety walczącej o swoje miejsce w świecie, ale także dba o wizualną i muzyczną stronę filmu. W zwiastunie i na ścieżce dźwiękowej pojawia się poruszający utwór „Beautiful That Way” w nowej interpretacji Miley Cyrus, Lykke Li i Andrew Wyatta.

Film miał swoją premierę na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w San Sebastian, gdzie Coppola zdobyła Specjalną Nagrodę Jury – kolejny dowód na to, że „The Last Showgir” to coś więcej niż tylko historia jednej tancerki.Czy to będzie jeden z najciekawszych filmów tej wiosny? Wszystko na to wskazuje. „The Last Showgirl” w polskich kinach w dystrybucji Gutek Film już od 25 kwietnia – i jest to premiera, której zdecydowanie nie warto przegapić.

The post „The Last Showgirl”: Wielki powrót Pameli Anderson z polską datą premiery first appeared on OCZY.MAG.