Nieprzypadkowo styl odgrywa tu tak istotną rolę. Za kostiumy odpowiada bowiem nikt inny jak Anthony Vaccarello, dyrektor kreatywny Saint Laurent, który stworzył nie tylko ubrania, ale wręcz ikoniczne portrety postaci — splecione z czasu, ciała i mitu.

Kobieta jak mit, film jak modowy poemat

Partenope (imienia nieprzypadkowego, pochodzącego od syreny, która według legend dała początek Neapolowi) to bohaterka na miarę naszych czasów: świadoma siebie, swojej seksualności, ale i potrzeby samotności. Nie daje się zamknąć w żadnej definicji — ani mężczyznom, ani widzowi, ani samemu reżyserowi. Sorrentino nie portretuje jej jak kolejnej włoskiej femme fatale. Raczej jak archetyp bogini wolności, na wpół realnej, na wpół legendarnej.

Vaccarello ubiera tę boginię w sposób, który przypomina najlepsze sesje z „Vogue Paris” z lat 70., ale z duchem współczesności. To modowy ekwiwalent rzeźby z białego marmuru — zmysłowy, ale chłodny. Elegancki, ale dziki. Minimalizm formy, który podkreśla maksymalizm treści: nagość to tu nie skandal, lecz broń. A garnitury? Noszone z taką nonszalancją, jakby Yves Saint Laurent i Helmut Newton spacerowali razem po Via Partenope.

Neapol jak wybieg — i jak labirynt

Film trwa 136 minut, ale czas w „Partenope” nie istnieje. To zlepek wspomnień — dzieciństwa, dorastania, pierwszych rozczarowań, miłości i upokorzeń. Czasami przypomina to poetycki Instagram stories: kadry są piękne do bólu, muzyka Lele Marchitelliego rozdziera serce, a każda scena wygląda jak edytorial modowy z lat świetności francuskich domów mody.

W tle przewijają się silne męskie postaci — Gary Oldman jako pisarz Cheever, Silvio Orlando jako biskup, Raimondo, Maggie… Ale to Partenope ich dominuje. I to nie przez słowa, lecz przez obecność. A Vaccarello rozumie to doskonale — pozwala jej być ubraniem i nagością, ikoną i dziewczyną z plaży w Capri. Kobietą, którą widzowie i mężczyźni pragną zrozumieć, ale która z każdym kolejnym kadrem coraz bardziej się wymyka.

Moda jako klucz do duszy

Nie da się nie zauważyć, że Saint Laurent nie robi tu „product placementu”. To raczej estetyczna kolaboracja, gdzie moda opowiada o tożsamości. W jednym z ujęć, Partenope przechodzi przez zatłoczone ulice Neapolu w czarnym, oversize’owym garniturze — wygląda jak postać z obrazu Caravaggia, przeniesiona do XXI wieku. U Vaccarella ten garnitur to nie tylko ubranie — to zbroja.

W innym momencie widzimy ją w jedwabnych sukienkach, które płyną z wiatrem, jakby były częścią jej ciała. Te stroje nie próbują ją „ubrać” — one ją wyrażają. To prawdziwy hołd dla idei, że styl to nie to, co masz na sobie, tylko to, kim jesteś, kiedy to nosisz.

„Partenope” z pewnością nie jest dla każdego. To kino wymagające — emocji, uwagi, cierpliwości. Ale dla tych, którzy pozwolą się ponieść tej wizualnej symfonii, będzie to doświadczenie nieporównywalne z niczym innym. Sorrentino stworzył film, który się nie kończy — zostaje w głowie, w zmysłach, pod skórą.

The post „Bogini Partenope” według Sorrentino i Vacarello: Hipnotyczna oda do życia w zjawiskowych kostiumach YSL first appeared on OCZY.MAG.

Tegoroczna edycja przynosi prawdziwe perełki, które wymykają się klasyfikacjom i pokazują, że współczesne wzornictwo to nie tylko kwestia estetyki, lecz przede wszystkim doświadczenia. Poniżej przyglądamy się trzem najciekawszym wystawom, które nie tylko poruszają, ale też na nowo definiują to, czym może być przestrzeń.

Paolo Sorrentino – „La dolce attesa”

Wystawa „La dolce attesa” Paolo Sorrentino to coś więcej niż tylko instalacja artystyczna – to misternie skonstruowany labirynt emocji, subtelna medytacja nad istotą oczekiwania i tego, co dzieje się z nami w chwilach, gdy wszystko zdaje się zawieszone. Pokazywana w pawilonach 22–24 podczas Salone del Mobile 2025, praca oscarowego reżysera staje się swoistym manifestem przeciwko kulturze natychmiastowości.

W czasach, gdy chcemy wszystko “tu i teraz”, Sorrentino zatrzymuje nas – dosłownie – w poczekalni. Ale nie tej znanej z przychodni: zimnej, bezdusznej, z plastikowymi krzesłami i ponurą atmosferą. „La dolce attesa” to poczekalnia wyobrażona na nowo, przestrzeń transformacyjna, która nie tyle czeka, co zaprasza do wewnętrznej podróży.

To, co robi tu ogromne wrażenie, to głęboka spójność narracyjna i zmysłowa instalacja. Margherita Palli, wybitna scenografka o imponującym dorobku w operze i teatrze, stworzyła przestrzeń pół-teatralną, pół-oniryczną – miejsce, które przypomina bardziej scenę do introspekcji niż przestrzeń użytkową. Otulające fotele nawiązują do dziecięcych bujaków, jakbyśmy znów byli w objęciach matki. Przeszklone struktury zniekształcają obraz bijącego serca – motywu przewodniego całej wystawy – które, choć ukryte, pozostaje nieustannie obecne. To ono rytmizuje cały projekt i przypomina, że życie toczy się także (a może przede wszystkim) wtedy, gdy „nic się nie dzieje”.

Dopełnieniem tej choreografii emocji jest warstwa dźwiękowa autorstwa Maxa Casacciego, założyciela legendarnego zespołu Subsonica. Casacci tworzy ścieżkę dźwiękową bez instrumentów, opierając się na dźwiękach morza, lasu, wiatru czy szkła. Jego kompozycja – jak sam mówi – „pulsuje jak czas spędzony na czekaniu” i stanowi tło, które nie dominuje, ale przenika do środka, stając się nieodłączną częścią całego doświadczenia. W połączeniu z obecnością aktorów z kursu „Luca Ronconi” Scuola del Piccolo Teatro di Milano, którzy animują tę przestrzeń ciepłem, życzliwością i uważnością, całość przypomina raczej spektakl niż klasyczną instalację.

Sorrentino poddaje krytyce brutalność współczesnych przestrzeni, które zamiast nas uspokajać – eskalują napięcie. I proponuje alternatywę: żeby poczekalnia – symboliczna i fizyczna – była miejscem, w którym można odpocząć, wsłuchać się w siebie, poczuć opiekę. To dzieło niepokojąco aktualne, piękne wizualnie i głęboko ludzkie, które zachęca, by przestać traktować czekanie jako stratę czasu, a zacząć widzieć w nim potencjał przemiany.

W świecie, który panicznie boi się pauzy, „La dolce attesa” jest odważnym głosem za tym, by się zatrzymać. Nie jako akt kapitulacji, ale jako sposób na odzyskanie kontaktu z własnym sercem – tym dosłownym i tym metaforycznym.

Es Devlin – Library of Light

Drugą z wystaw, która bezapelacyjnie przykuwa uwagę podczas tegorocznego Salone del Mobile, jest monumentalna instalacja „Library of Light” autorstwa Es Devlin – jednej z najważniejszych artystek wizualnych naszych czasów, znanej jako „poetka światła”. Zrealizowana w historycznym dziedzińcu Cortile d’Onore przy Pinacoteca di Brera, instalacja nie tylko dosłownie rozświetla przestrzeń, ale symbolicznie wynosi na piedestał siłę wiedzy, pamięci i wyobraźni. Obracająca się, 18-metrowa rzeźba z półkami pełnymi ponad 3000 książek, staje się żywym kompasem intelektu – jak pisał Umberto Eco – prowadzącym w stronę światów jeszcze nieodkrytych. Devlin dosłownie i metaforycznie przenosi światło w miejsca wcześniej pozostające w cieniu – zarówno architektonicznie, jak i kulturowo.

Instalacja, zbudowana z luster i światła, w ciągu dnia odbija promienie słońca w głąb krużganków Brery, a nocą zamienia się w teatralny spektakl cieni i pulsujących refleksów. Jednak „Library of Light” to nie tylko formalny majstersztyk – to także głęboka refleksja o tym, kto jest widoczny, a kto zapomniany. Devlin oddaje hołd Marii Gaetanie Agnesi – renesansowej uczonej i badaczce światła, której postać wciąż pozostaje marginalizowana. Teraz jej głos, obok cytatów Jorge Luisa Borgesa czy Carla Rovelliego (czytanych przez Benedicta Cumberbatcha!), rozbrzmiewa w centrum dziedzińca – jako przypomnienie o sile kobiecego intelektu i duchowości.

Co istotne, wystawa nie kończy się na formie. Książki można przeglądać, a nawet zostawić własny egzemplarz, który zasili system bibliotek Mediolanu – „Library of Light” to zatem także archiwum przyszłości. Projekt staje się sceną dla spotkań i debat o roli literatury, sztuki i projektowania we współczesnym świecie. W czasach, gdy algorytmy próbują nam podpowiadać, co mamy myśleć, Devlin – z pomocą światła, słowa i architektury – zachęca, byśmy myśleli samodzielnie. I choć to tylko chwilowa instalacja, jej echo z pewnością pozostanie w naszej wyobraźni na długo.

Pierre Yves-Rochon – Villa Héritage

Trzecią wystawą, która zdecydowanie zasługuje na uwagę podczas tegorocznego Salone del Mobile, jest „Villa Héritage” autorstwa Pierre-Yvesa Rochona – mistrza klasycznego luksusu i projektanta, którego nazwisko od dekad wyznacza standardy w świecie eleganckich wnętrz. Ulokowana w ramach trasy „A Luxury Way” w pawilonach 13 i 15, wystawa Rochona to nie tyle ekspozycja, co sensualna podróż przez historię europejskiego dziedzictwa, od epoki Luchino Viscontiego po współczesne reinterpretacje rzemiosła i formy. To hołd złożony pięknu, które nie przemija, ale zyskuje nowe znaczenia w zależności od epoki – i odbiorcy.

Rochon nie tylko celebruje dziedzictwo, ale pokazuje, że to właśnie ono daje nam swobodę tworzenia. „Villa Héritage” to zestawienie kilku wysmakowanych przestrzeni: czerwonego salonu inspirowanego operą i scenografią La Traviaty, niebieskiej jadalni zanurzonej w estetyce podróży i Chinoiserie, śliwkowej biblioteki dedykowanej transmisji wiedzy oraz snu z bieli – sypialni, w której biel staje się formą architektury. Każdy z pokoi to osobna narracja, kompletna kompozycja dźwięku, światła, koloru i detalu, która angażuje wszystkie zmysły.

Wystawa ma również wymiar muzyczny – w sali muzycznej, pod monumentalną fotografią kopuły Panteonu, znajduje się futurystyczny fortepian Alpange, który w trakcie trwania Salonu będzie rozbrzmiewał koncertami Anne Lovett i Michaela G. Jenningsa. To właśnie w takich momentach „Villa Héritage” działa najmocniej – nie jako muzeum pięknych przedmiotów, ale jako emocjonalny wehikuł, który przenosi nas w inne czasy i miejsca, a jednocześnie przypomina, że prawdziwy luksus to umiejętność kontemplacji. U Rochona forma spotyka duszę – i to spotkanie zostaje w pamięci.

The post 3 najbardziej ekscytujące wystawy podczas Salone del Mobile 2025 first appeared on OCZY.MAG.