Już pierwsze wyjścia jasno pokazały kierunek: czarne garnitury, dopasowane spódnice ołówkowe, długie płaszcze i wyraźnie zarysowana linia ramion. Vaccarello konsekwentnie rozwija estetykę, którą buduje od kilku sezonów – ubrania mają mocną konstrukcję i bardzo klarowną proporcję.

Smoking i dziedzictwo Yves Saint Laurenta

Jednym z ważnych punktów odniesienia dla kolekcji jest Le Smoking, czyli damski smoking wprowadzony przez Yves Saint Laurenta w 1966 roku. Ten element garderoby pojawia się w różnych wariantach – od klasycznych czarnych garniturów po modele w prążek.

Smoking pozostaje jednym z najważniejszych symboli domu mody. Vaccarello nie próbuje go zmieniać, raczej podkreśla jego rolę w kolekcji i buduje wokół niego kolejne sylwetki.

Płaszcze, spódnice i wieczorowe elementy

W kolekcji pojawiają się długie płaszcze o prostej konstrukcji, ołówkowe spódnice oraz marynarki z wyraźnie zaznaczonymi ramionami. W wielu stylizacjach pojawiają się też koronkowe body, transparentne topy i elementy bielizny noszone pod garniturami. Vaccarello zestawia je z cięższymi elementami garderoby – futrami, skórzanymi płaszczami czy nylonowymi trenczami. Ten kontrast materiałów jest jednym z głównych motywów kolekcji.

Paleta kolorystyczna pozostaje ograniczona. Dominuje czerń oraz ciemne odcienie brązu i grafitu. Kolor nie odgrywa tu głównej roli – ważniejsza jest konstrukcja sylwetki i faktura materiałów. Na wybiegu pojawiają się koronki, skóra, wełna i połyskujące tkaniny. Materiały podkreślają różnice między bardziej surowymi elementami garderoby a delikatniejszymi częściami stylizacji.

Anthony Vaccarello po dekadzie w Saint Laurent

Anthony Vaccarello kieruje Saint Laurent od 2016 roku. Przez ten czas wypracował własny sposób pracy z archiwum marki. W jego kolekcjach regularnie pojawiają się smokingi, dopasowane spódnice, wysokie ramiona i wyraźna linia sylwetki.

Kolekcja Saint Laurent Jesień–Zima 2026/2027 pokazuje projektanta skupionego na tych elementach. Zamiast spektakularnych eksperymentów pojawia się konsekwentna praca z proporcją, konstrukcją i materiałem.

The post Saint Laurent Jesień–Zima 2026/2027: Vaccarello wraca do smokingu first appeared on OCZY.MAG.

W świecie mody przeładowanym obrazem to właśnie muzyka okazała się najszybszym nośnikiem sensu. Jednym uderzeniem basu potrafiła ustawić kontekst kolekcji lepiej niż rozbudowana scenografia czy manifest projektanta. Domy mody świadomie zamawiają też autorskie kompozycje, pracują z artystami i sound designerami, bo rozumieją, że bez przemyślanego dźwięku pokaz przestaje być doświadczeniem, a staje się jedynie prezentacją produktu. Wybraliśmy pięć najlepszych pokazów na sezon Wiosna-Lato 2026, gdzie muzyka grała pierwsze skrzypce.

Saint Laurent

Saint Laurent doskonale rozumie, że erotyzm we współczesnej modzie nie działa już wizualnie — musi działać sensorycznie. Muzyka SebastiAna — która gości od kilku lat na pokazach Saint Laurent — była sucha, pulsująca, momentami niekomfortowa i monumentalna. Tempo wymuszało napięcie. Muzyka nie ilustrowała seksapilu — ona go produkowała. Bez tego soundtracku kolekcja straciłaby swoją agresywną precyzję.

CHANEL

CHANEL w sezonie Wiosna-Lato zagrało bardzo świadomie: ciszą, powściągliwością i rytmem zamiast melodii. Muzyka była niemal ascetyczna — krótkie frazy, powtarzalność, brak emocjonalnego crescendo. I dokładnie o to chodziło. Soundtrack porządkował spojrzenie widza. Zmuszał do obserwacji detalu, kroju, ruchu tkaniny. W świecie przesyconym bodźcami CHANEL postawiło na kontrolę percepcji. Muzyka nie miała prowadzić emocji — miała je powstrzymywać. To bardzo „paryskie” i bardzo aktualne. Co więcej widać pewną regułę. W pokazie na kolejny sezon – Jesień-Zima 2026/2027 również wykorzystano podobną linię melodyczną.

Mugler

Muzyka w pokazie Mugler na sezon Wiosna-Lato 2026 była kluczowym elementem narracji, nie estetycznym dodatkiem. Autorska reżyseria dźwięku budowała napięcie między seksualnością, performansem i popkulturowym cytatem. Głos, rytm i elektroniczne tło były jak scenariusz napisany dla sylwetek — sterowały tempem, ruchem i emocją.

Hermès

Za soundtrack odpowiadał Frédéric Sanchez, francuski twórca znany z pracy nad sound designem wielu domów mody i uznawany za jednego z najciekawszych projektantów dźwięku w branży. Sanchez zaprojektował kompozycję, która odzwierciedlała główną inspirację kolekcji: swobodę ruchu, zmysłowość śródziemnomorskiego wiatru i rytm natury, łącząc minimalistyczne motywy elektroniczne z organicznymi frazami. Dzięki temu muzyka na pokazie Hermès była jak środowisko sceniczne — nie tylko ustalała tempo kroków modelek, ale też budowała atmosferę podróży i wolności, korespondując z archetypami marki i jej jeździeckim dziedzictwem.

Loewe

W sezonie Wiosna–Lato 2026 Loewe pokazało coś, co w modzie zdarza się rzadko: muzyka stała się integralnym elementem debiutu nowej epoki domu pod kierunkiem Jacka McCollough i Lázaro Hernándeza. Na wybiegu zabrzmiała oryginalna ścieżka skomponowana przez Jennifer Rouse, która podkreślała bitowy rytm i temperament kolekcji — lekki, kolorowy i pełen kontrastów, tak jak sama wizja projektantów. Dźwięk był tu jak tkanina o własnej fakturze: wypełniał przestrzeń chłodnym pulsem, jednocześnie akcentując zmiany nastroju między minimalistycznymi sylwetkami a bardziej ekspresyjnymi formami. Dzięki temu muzyka nie tylko nadawała tempo modelkom, ale też budowała opowieść o radości, energii i nowym początku dla Loewe, który łączy europejską wrażliwość z nowojorskim luzem.  

The post 5 pokazów mody na sezon Wiosna-Lato 2026, gdzie muzyka nosiła kolekcję first appeared on OCZY.MAG.

Saint Laurent jako kino i opowieść

Pokaz odbywa się w atmosferze niemal filmowej. Kobieta Saint Laurent to jednocześnie bohaterka i ikona – niejednoznaczna, złożona, wymykająca się prostym definicjom. Vaccarello zestawia światy, które na pierwszy rzut oka się wykluczają: czarne, skórzane sylwetki rodem z gotyckiej fantazji, z drugiej strony płynne, lekkie formy w stylu Rive Gauche. To kontrast, który nadaje kolekcji rytm i emocjonalny ciężar.

Od Madame X po księżne i buntowniczki

Projektant bawi się odniesieniami kulturowymi i historycznymi. Widzimy echa słynnego portretu „Madame X” Johna Singera Sargenta, ale też szlachetne, wręcz królewskie akcenty: skórzane księżniczki ozdobione klejnotami, dziedziczki arystokratycznych rodów zamieniające jedwab na techniczne tkaniny. To gra pomiędzy tradycją a nowoczesnością, w której nie ma miejsca na kompromisy – każda sylwetka jest manifestem.

Vaccarello nie ukrywa, że jego Saint Laurent ma wymiar polityczny. Ubranie staje się tu językiem oporu, szacunku i włączenia. Kobieta Saint Laurent nie prosi o pozwolenie – zajmuje przestrzeń, narzuca swoją obecność, przyciąga spojrzenia. Piękno nie jest tu monolitem, ale pluralistycznym zjawiskiem, otwartym na sprzeczności i różne interpretacje.

Saint Laurent w interpretacji Vaccarello to więcej niż luksusowa marka. To laboratorium estetyki, które redefiniuje sposób patrzenia na ciało, styl i tożsamość. Kolekcja Wiosna-Lato 2026 pokazuje, że moda może być nie tylko dekoracją, ale pełnoprawnym narzędziem komunikacji społecznej – językiem, który mówi o władzy, historii i przyszłości.

The post Saint Laurent Wiosna-Lato 2026: Kobiecość językiem oporu i wolności first appeared on OCZY.MAG.

Vaccarello przenosi nas w zawieszoną chwilę – gdzieś między Paryżem a Fire Island – do świata, w którym styl był językiem milczącego pożądania. Inspiracją stali się twórcy tacy jak Tom of Finland czy David Wojnarowicz, ale także sam Yves Saint Laurent, który w 1974 roku wycofał się na chwilę z życia publicznego, by stworzyć na nowo. Tutaj jednak nie chodzi o nostalgię. To nie hołd, nie wspomnienie. To kontynuacja.

Lekkość, nie ulotność

Kolekcja nie epatuje. Wszystko jest trzymane w ryzach – forma, kolor, emocja. Krótkie szorty przypominają te, które nosił młody Yves, ale nie ma tu dosłownych cytatów. Sylwetki są rzeźbione, ale nie przerysowane. Ramiona wydłużone, talie subtelnie zaznaczone. Tkaniny? Jedwab i nylon, które z gracją opływają ciało. Paleta kolorystyczna – stonowana: piasek, sól, blady ochra, suchy mech, błękit basenu. Czy to moda plażowa? Zdecydowanie nie. To modowa kontemplacja.

„Clinamen”, czyli subtelne zderzenia

Scenografię stworzyła instalacja „clinamen” Céleste Boursier-Mougenot: porcelanowe miski dryfujące po wodzie, które zderzając się ze sobą, tworzą niemal nieuchwytną choreografię dźwięków i drgań. Brzmi jak zen, prawda? Bo tym właśnie jest ta kolekcja – elegancją ciszy. Czymś, co nie musi się afiszować, by zostać zapamiętane.

To, co Vaccarello robi najlepiej, to rozbrajanie kodów płci. Ta kolekcja męska nie potrzebuje deklaracji o inkluzywności. Ona po prostu oddycha. Ciała nie tłumaczą się z obecności. Są. W świetle, w ruchu, w napięciu między odsłanianiem a ukrywaniem. I to właśnie sprawia, że Saint Laurent na lato 2026 jest tak przejmujący. Nie musi być głośno, by mówić. Nie musi świecić, by błyszczeć.

W erze, gdy męska moda często balansuje między agresywną dominacją a przeestetyzowanym kampem, SAINT LAURENT pokazuje trzecią drogę: intymność bez wstydu, zmysłowość bez teatralności, piękno jako tarczę przeciw pustce. To nie kolekcja sezonu – to manifest bycia.

The post Saint Laurent Wiosna-Lato 2026: Gdy Pragnienie staje się językiem first appeared on OCZY.MAG.

Nieprzypadkowo styl odgrywa tu tak istotną rolę. Za kostiumy odpowiada bowiem nikt inny jak Anthony Vaccarello, dyrektor kreatywny Saint Laurent, który stworzył nie tylko ubrania, ale wręcz ikoniczne portrety postaci — splecione z czasu, ciała i mitu.

Kobieta jak mit, film jak modowy poemat

Partenope (imienia nieprzypadkowego, pochodzącego od syreny, która według legend dała początek Neapolowi) to bohaterka na miarę naszych czasów: świadoma siebie, swojej seksualności, ale i potrzeby samotności. Nie daje się zamknąć w żadnej definicji — ani mężczyznom, ani widzowi, ani samemu reżyserowi. Sorrentino nie portretuje jej jak kolejnej włoskiej femme fatale. Raczej jak archetyp bogini wolności, na wpół realnej, na wpół legendarnej.

Vaccarello ubiera tę boginię w sposób, który przypomina najlepsze sesje z „Vogue Paris” z lat 70., ale z duchem współczesności. To modowy ekwiwalent rzeźby z białego marmuru — zmysłowy, ale chłodny. Elegancki, ale dziki. Minimalizm formy, który podkreśla maksymalizm treści: nagość to tu nie skandal, lecz broń. A garnitury? Noszone z taką nonszalancją, jakby Yves Saint Laurent i Helmut Newton spacerowali razem po Via Partenope.

Neapol jak wybieg — i jak labirynt

Film trwa 136 minut, ale czas w „Partenope” nie istnieje. To zlepek wspomnień — dzieciństwa, dorastania, pierwszych rozczarowań, miłości i upokorzeń. Czasami przypomina to poetycki Instagram stories: kadry są piękne do bólu, muzyka Lele Marchitelliego rozdziera serce, a każda scena wygląda jak edytorial modowy z lat świetności francuskich domów mody.

W tle przewijają się silne męskie postaci — Gary Oldman jako pisarz Cheever, Silvio Orlando jako biskup, Raimondo, Maggie… Ale to Partenope ich dominuje. I to nie przez słowa, lecz przez obecność. A Vaccarello rozumie to doskonale — pozwala jej być ubraniem i nagością, ikoną i dziewczyną z plaży w Capri. Kobietą, którą widzowie i mężczyźni pragną zrozumieć, ale która z każdym kolejnym kadrem coraz bardziej się wymyka.

Moda jako klucz do duszy

Nie da się nie zauważyć, że Saint Laurent nie robi tu „product placementu”. To raczej estetyczna kolaboracja, gdzie moda opowiada o tożsamości. W jednym z ujęć, Partenope przechodzi przez zatłoczone ulice Neapolu w czarnym, oversize’owym garniturze — wygląda jak postać z obrazu Caravaggia, przeniesiona do XXI wieku. U Vaccarella ten garnitur to nie tylko ubranie — to zbroja.

W innym momencie widzimy ją w jedwabnych sukienkach, które płyną z wiatrem, jakby były częścią jej ciała. Te stroje nie próbują ją „ubrać” — one ją wyrażają. To prawdziwy hołd dla idei, że styl to nie to, co masz na sobie, tylko to, kim jesteś, kiedy to nosisz.

„Partenope” z pewnością nie jest dla każdego. To kino wymagające — emocji, uwagi, cierpliwości. Ale dla tych, którzy pozwolą się ponieść tej wizualnej symfonii, będzie to doświadczenie nieporównywalne z niczym innym. Sorrentino stworzył film, który się nie kończy — zostaje w głowie, w zmysłach, pod skórą.

The post „Bogini Partenope” według Sorrentino i Vacarello: Hipnotyczna oda do życia w zjawiskowych kostiumach YSL first appeared on OCZY.MAG.

Konstrukcja zamiast banału – gdy ubrania same budują opowieść

Co mnie uderzyło w tej kolekcji? Absolutny brak zbędnych ozdób. I dobrze, bo dziś każdy chce „dorzucić” coś ekstra, a Vaccarello pokazuje, że czasem wystarczy genialnie skrojona spódnica i perfekcyjny bluzka, żeby zrobić efekt „wow”. Stone-washed spódnice, które wyglądają trochę jakby ktoś je znalazł na pchlim targu lat 80., skórzane kurtki, które łączą w sobie surowość i kobiecość – to miks, który nie potrzebuje miliona dodatków.

Moda, która każe się przyjrzeć – bo prawdziwe piękno tkwi w detalach

Zachwyciło mnie połączenie nowoczesnych technologii z haute couture. Suknia typu Cigaline zatopiona w silikonie? Gipiura połączona ze stretchowymi tkaninami? To jest coś, czego nie widać na pierwszy rzut oka, ale co czujesz, kiedy patrzysz na te ubrania dłużej. To moda, która nie atakuje, ale wciąga – trochę jak dobre kino psychologiczne, które długo zostaje w głowie.

I choć Vaccarello unika nadmiaru, to nie byłby sobą, gdyby nie dorzucił kilku „smaczków”. Te satynowe róże na czubkach butów? Totalnie w moim stylu. Subtelne, ale robiące różnicę. A biżuteria z kryształu górskiego? Świetny ukłon w stronę samego Yves Saint Laurenta, który kochał takie talizmany. Tu nie chodzi o tani blichtr, ale o przedmioty, które coś znaczą.

Scenografia, która hipnotyzuje – pokaz, którego się nie zapomina

Muszę wspomnieć o scenografii, bo to był prawdziwy majstersztyk. Wielki owal z onyksu, ściany, które błyszczą i hipnotyzują, jakby miały za chwilę coś powiedzieć. To nie tylko tło – to przedłużenie samej kolekcji. Kamień, który jest jednocześnie twardy i piękny, niedostępny, a jednak przyciągający. I znów – to, co proste, jest tu najmocniejsze. Już od kilku sezonów okrąg jest głównym elementem pokazów Saint Laurent.

Jeśli szukacie mody, która od pierwszego spojrzenia uderza po oczach, to nie jest kolekcja dla was. Ale jeśli, tak jak ja, macie już dość mody na “kliknięcie”, to Saint Laurent pokaże wam, jak smakuje prawdziwa, powolna moda. Moda, której nie da się obejrzeć w 10-sekundowym filmiku na TikToku. To kolekcja, która każe patrzeć dłużej. I wiecie co? W 2025 roku właśnie tego nam wszystkim potrzeba.

The post Saint Laurent Jesień-Zima 2025/2026: Mniej znaczy więcej first appeared on OCZY.MAG.

Gramofon Beogram 4000 Series, zaprezentowany po raz pierwszy w latach 70., na zawsze odmienił estetykę sprzętu audio i stał się symbolem ponadczasowej elegancji. Teraz, dzięki Saint Laurent i Bang & Olufsen, dziesięć oryginalnych egzemplarzy tej ikony zostało odrestaurowanych i przekształconych w Beogram 4000c Recreated Edition – ekskluzywną wersję dostosowaną do współczesnych standardów odsłuchu.

Luksus i nowoczesność w jednym

Każdy egzemplarz tej limitowanej edycji został umieszczony w obudowie wykonanej z litego drewna ziricote, znanego z niezwykłej trwałości i unikalnego wzoru słojów. Dopełnieniem luksusowego charakteru są aluminiowe detale oraz indywidualna numeracja i grawerowane logo. To propozycja dla najbardziej wymagających kolekcjonerów i audiofilów, którzy cenią połączenie innowacji technologicznej z klasycznym rzemiosłem.

Rive Droite: miejsce dla koneserów kultury

Ekskluzywna edycja Beogram 4000c dostępna jest wyłącznie w butikach Saint Laurent Live Droite w Paryżu i Los Angeles oraz na stronie ysl.com.

Projekt Saint Laurent i butik Rive Dorite to coś więcej niż sklep – to przestrzeń, gdzie moda spotyka się ze sztuką, designem i muzyką. Stworzona przez Anthony’ego Vaccarello jako współczesna reinterpretacja linii Rive Gauche, ta konceptualna przestrzeń oferuje limitowane kolekcje, książki, winyle, fotografie i unikalne wydarzenia kulturalne.

Założona w 1925 roku w Danii marka Bang & Olufsen od niemal wieku rewolucjonizuje świat technologii audio. Jej produkty wyróżniają się perfekcyjnym brzmieniem, ponadczasowym designem i niezrównanym kunsztem wykonania. Obecnie firma działa w ponad 70 krajach, a jej flagowe produkty można znaleźć zarówno w autoryzowanych salonach, jak i online na bang-olufsen.com.

The post Saint Laurent x Bang & Olufsen: Ikoniczny gramofon w modowym wydaniu first appeared on OCZY.MAG.

Inspiracje: Mapplethorpe i Haute Couture

Vaccarello, czerpiąc z archiwów Yves’a Saint Laurenta, nadaje męskiemu tailoringowi zmysłowy, wręcz perwersyjny charakter. Widać tu wyraźne odniesienia do twórczości Roberta Mapplethorpe’a, który balansował na granicy erotyzmu i surowej, niemal monastycznej estetyki. Efekt? Zaskakująca płynność w strukturze kolekcji – klasyczne kroje ulegają dekonstrukcji poprzez detale i akcesoria, które redefiniują ich odbiór.

Oversize kontra dopasowanie, pióra kontra skóra

W kolekcji dominują obszerne płaszcze z wykończeniami z piór, które kontrastują ze smukłymi, dopasowanymi garniturami. Szczególną uwagę przyciągają dwurzędowe marynarki, które Vaccarello śmiało zestawia z wysokimi, wędkarskimi butami skórzanymi. To swoisty mariaż blichtru z fetyszyzmem, który od lat definiuje estetykę Saint Laurent.

Pokaz odbył się w paryskiej przestrzeni Bourse de Commerce, gdzie surowy modernizm został przełamany starym, bogato zdobionym parkietem i masywnymi kryształowymi żyrandolami. To ukłon w stronę Hotelu Intercontinental, w którym od 1975 do 2001 roku dom mody Saint Laurent prezentował swoje kolekcje Haute Couture.

Anthony Vaccarello po raz kolejny udowadnia, że potrafi łączyć archiwalny romantyzm Saint Laurent z ultranowoczesnym podejściem do mody męskiej. Napięcie między sprzecznymi elementami tworzy tu elektryzującą atmosferę, która czyni kolekcję jedną z najbardziej pożądanych propozycji nadchodzącego sezonu.

The post Saint Laurent Jesień-Zima 2025/2026: Mroczna elegancja w duchu Mapplethorpe’a first appeared on OCZY.MAG.

Muzyka i moda – duet doskonały

Muzyka od zawsze pełniła kluczową rolę w pokazach mody. Już w latach 70., gdy Yves Saint Laurent rewolucjonizował haute couture, oprawa dźwiękowa była starannie dobrana, by podkreślić wyrafinowanie jego projektów. W latach 90., dzięki takim postaciom jak Alexander McQueen czy John Galliano, muzyka zyskała nowe znaczenie – zaczęła tworzyć narrację. Spektakularne pokazy McQueena z muzyką Björk czy Prodigy były wydarzeniami na miarę koncertów, gdzie moda i dźwięk stawały się nierozłączne.

Dziś muzyka to nie tylko tło – to kluczowy element w budowaniu tożsamości marki. To właśnie dlatego Vaccarello postawił na SebastiAna, którego elektroniczne, wyraziste brzmienia idealnie wpisują się w zmysłowy, nowoczesny charakter SAINT LAURENT. Co ciekawe przez kilka sezonów muzyka SebastiAna gościła także na polskiej scenie. Stanowiła ścieżkę dźwiękową m. in. do pokazu Mariusza Przybylskiego „Dark Wonderland” na sezon Jesień-Zima 2018/2019.

Elektroniczny sznyt i aura tajemnicy

SebastiAn wywodzi się z legendarnego paryskiego kolektywu Ed Banger Records, który w latach 2000. zrewolucjonizował scenę muzyki elektronicznej. Jego debiutancki album „Total” z 2011 roku był manifestem jego estetyki: połączenia mocnych, industrialnych brzmień z melancholijną nostalgią. To właśnie ta umiejętność łączenia przeciwieństw sprawiła, że jego twórczość idealnie współgra z DNA SAINT LAURENT.

Vaccarello, podobnie jak SebastiAn, balansuje między klasyką, a nowoczesnością. Na pokazach SAINT LAURENT minimalistyczne dźwięki elektroniczne przenikają się z epickimi aranżacjami, tworząc coś więcej niż tylko tło – muzyka SebastiAna to jeden z filarów doświadczenia, jakie marka oferuje swoim odbiorcom.

Historia muzyki w modzie

Muzyka w modzie ewoluowała wraz z przemianami kulturowymi. W latach 50. i 60. projektanci korzystali głównie z klasyki, aby podkreślić elegancję swoich kolekcji. Jednak już w latach 80., w erze disco i popu, pokazom zaczęły towarzyszyć dynamiczne, nowoczesne utwory, które podkreślały energię młodego pokolenia. To także czas, gdy muzyka zaczęła definiować charakter marki – jak w przypadku Gianniego Versace, którego pokazy zdominowały hity Madonny i George’a Michaela.

Z czasem projektanci zaczęli angażować żywych artystów. Ikoniczne występy, takie jak Prince na pokazie Versace w 1995 roku czy Florence Welch dla Chanel w 2012, sprawiły, że muzyka stała się integralną częścią mody. Współczesne pokazy to już nie tylko prezentacja kolekcji – to multisensoryczne wydarzenia, w których dźwięk gra rolę równą wizualnej estetyce.

Muzyka jako część narracji

Dla SebastiAna współpraca z SAINT LAURENT to nie tylko praca kompozytorska, ale także możliwość opowiadania historii. Każdy pokaz jest jak film: sylwetki modeli, ruchy, światło i muzyka tworzą wspólną narrację. Szczególnie pamiętne były pokazy kolekcji w Paryżu, podczas których utwory SebastiAna, takie jak „Thirst” czy „Beograd”, idealnie podkreślały dramatyczne linie ubrań Vaccarello. Do dziś pamiętam jak męczyłem się z wyszukaniem tego, kto stworzył muzykę do pokazu i „modliłem się” o to, żeby to wyszło na jakimkolwiek streamingu.

Artysta zdradza, że praca nad ścieżkami dźwiękowymi do pokazów jest dla niego wyzwaniem – tworzenie muzyki, która nie przyćmi kolekcji, a jednocześnie zostanie zapamiętana, to balansowanie na granicy sztuki użytkowej.

Sztuka w harmonii z modą

SebastiAn i SAINT LAURENT udowadniają, że moda i muzyka są nierozłączne. Muzyka staje się dla domu mody narzędziem budowania emocji, a dla SebastiAna – kolejnym medium artystycznego wyrazu. Można powiedzieć, że Vaccarello i Akchoté to duet idealny – twórcy, którzy czują i rozumieją siebie bez słów, a ich współpraca owocuje niezapomnianymi momentami w historii współczesnej mody.

SebastiAn wciąż pozostaje artystą enigmatycznym, ale jego praca dla SAINT LAURENT pokazuje, że jest na szczycie swojej formy. Z niecierpliwością czekamy na kolejne dźwiękowe opowieści, które stworzy – zarówno w świecie mody, jak i poza nim. Może już wkrótce jego muzyka stanie się inspiracją dla kolejnego pokolenia artystów?

W świecie, gdzie moda i muzyka przenikają się jak nigdy dotąd, SebastiAn pozostaje jednym z tych twórców, którzy są nie tylko świadkami, ale i aktywnymi uczestnikami tej rewolucji. Dzięki niemu każda ścieżka dźwiękowa SAINT LAURENT to nie tylko akompaniament, ale prawdziwe dzieło sztuki.

The post SebastiAn: Dźwiękowy geniusz Saint Laurent first appeared on OCZY.MAG.

Kim są nowi liderzy?

Cédric Charbit nie jest postacią anonimową w świecie luksusu. Jego kariera zaczęła się w 2001 roku w Printemps, ale największe sukcesy odnosił jako CEO Balenciagi od 2016 roku. W tym czasie marka zyskała nową dynamikę, wprowadzając haute couture i wzmacniając swoją globalną obecność. Charbit, znany z doskonałego wyczucia rynku i strategii, ma teraz zadanie umocnienia pozycji Saint Laurent jako symbolu paryskiego szyku.

Gianfranco Gianangeli, z kolei, to człowiek o imponującym doświadczeniu w merchandisingu i sprzedaży detalicznej. Po latach pracy dla takich marek jak Bottega Veneta, Prada czy Maison Margiela, w 2023 roku dołączył do Saint Laurent jako Chief Commercial Officer. Jego nowa misja w Balenciadze obejmuje dalsze rozwijanie marki i umacnianie jej wizerunku w skali międzynarodowej.

Co oznaczają te zmiany?

Według Franceski Bellettini, wiceprezeski ds. rozwoju marek w Kering, obaj liderzy są idealnymi kandydatami na nowe stanowiska. „Ich doświadczenie, wizja i zaangażowanie gwarantują dalszy rozwój obu domów mody,” powiedziała. Decyzje te wpisują się w strategię Kering, która stawia na silne, kreatywne przywództwo i rozwój marek w sposób zrównoważony.

Kering – imperium luksusu

Kering to nie tylko Saint Laurent i Balenciaga. W skład grupy wchodzą również takie marki jak Gucci, Bottega Veneta czy Alexander McQueen. Z przychodami na poziomie 19,6 miliarda euro w 2023 roku, firma stale udowadnia, że luksus to nie tylko piękne produkty, ale także strategiczne zarządzanie.

Czy te zmiany oznaczają rewolucję w podejściu do mody luksusowej? To pytanie pozostaje otwarte, ale jedno jest pewne – zarówno Saint Laurent, jak i Balenciaga, pod kierownictwem nowych CEO, będą miały okazję zdefiniować na nowo swoje miejsce w świecie mody.

The post Zmiany na szczycie: Saint Laurent i Balenciaga z nowymi liderami first appeared on OCZY.MAG.