Jean Paul Gaultier od początku swojej kariery traktował modę jak narzędzie do podważania zasad. W kolekcji Przed-Wiosna 2027 ta filozofia pozostaje aktualna. Punktem wyjścia staje się estetyka preppy, mundurki szkolne i klasyczne elementy garderoby, które zostają zestawione w zupełnie nowych konfiguracjach.

Kolekcja balansuje między dyscypliną a buntem. Obok białych koszul, krawatów i wełnianych marynarek pojawiają się mocno wycięte spódnice, body imitujące formalne koszule, oversize’owe płaszcze, transparentne siatki i charakterystyczne dla Gaultiera zabawy proporcjami.

Mundurek według Gaultiera

Jednym z najmocniejszych motywów kolekcji są odniesienia do szkolnego uniformu. Granatowe swetry z herbami, plisowane spódnice, białe koszule i krawaty pojawiają się w wielu stylizacjach, ale niemal zawsze zostają zestawione z elementami, które burzą ich oficjalny charakter. Klasyczne zasady przestają obowiązywać. Marynarki odsłaniają biodra, bomberki skracają sylwetkę, a eleganckie spodnie zastępują body czy mocno wycięte fasony.

To dobrze znany język Jean Paul Gaultier. Projektant od lat wykorzystuje symbole kojarzone z autorytetem i formalnością, by nadać im zupełnie nowe znaczenie.

Marynarski kod DNA

Drugim wyraźnym motywem pozostaje estetyka marynistyczna, od dekad obecna w historii marki. W kolekcji pojawiają się kotwice, pasy, granat, biel i czerwień, a także elementy przypominające mundury marynarki wojennej. Nie są jednak cytatem z archiwów. Zostają połączone z nowoczesnym krawiectwem, technicznymi materiałami i sportowymi detalami.

Kolorystyka przez większość kolekcji pozostaje oszczędna. Dominuje granat, czerń, biel oraz odcienie piaskowe, które od czasu do czasu przełamują intensywna czerwień i graficzne nadruki.

Gaultier nie rezygnuje z prowokacji

Choć kolekcja wydaje się bardziej stonowana niż wiele historycznych projektów domu mody, prowokacja nadal pozostaje jej ważnym elementem.

Transparentne body, optyczne nadruki imitujące nagie ciało, mocno wycięte fasony czy spodnie noszone bardzo nisko przypominają, że Jean Paul Gaultier od zawsze interesował się granicą między ubiorem a cielesnością. To motyw, który regularnie powraca w jego projektach od lat 80. i nadal pozostaje jednym z najbardziej rozpoznawalnych kodów marki. Jednocześnie całość nie sprawia wrażenia kostiumu. Nawet najbardziej odważne sylwetki budowane są wokół dobrze skrojonych kurtek, płaszczy i dzianin.

Archiwum, które wciąż inspiruje

Przed-Wiosna 2027 pokazuje, że Jean Paul Gaultier nie musi szukać nowych symboli. Wystarczy, że wraca do własnego archiwum. Marynarski styl, mundury, zabawa płcią, gra z proporcjami i odwaga w interpretowaniu klasyki od dekad definiują francuski dom mody. W nowej kolekcji wszystkie te elementy ponownie spotykają się w jednej garderobie, tym razem zbudowanej wokół estetyki współczesnego preppy. Efekt jest charakterystyczny dla Gaultiera – rozpoznawalny od pierwszego spojrzenia, ale jednocześnie na tyle współczesny, że trudno traktować go wyłącznie jako powrót do przeszłości.

The post Jean Paul Gaultier wywraca preppy do góry nogami. Tak wygląda Przed-Wiosna 2027 first appeared on OCZY.MAG.

To ważny moment, bo jego debiut dla Gaultiera był przyjęty raczej chłodno. Pierwsza kolekcja sprawiała wrażenie eksperymentu, który nie do końca wiedział, czy chce być reinterpretacją archiwów, czy manifestem młodego projektanta. Tym razem konstrukcja pokazu jest wyraźniejsza.

Galeria postaci

Na wybiegu pojawia się cała galeria bohaterów. Lantink buduje kolekcję jak obsadę filmu: jest detektyw w długim płaszczu, raver w technicznych elementach garderoby, bankier w prążkowanym garniturze, femme fatale w mocnych sylwetkach czy postać inspirowana estetyką steampunku.  

Ten pomysł dobrze pasuje do historii domu mody Gaultiera, który od lat lubił pracować z modą jako kostiumem i rolą. Ubranie zawsze było tu sposobem na opowiedzenie jakiejś historii.

Marlene Dietrich jako punkt wyjścia

Jednym z punktów wyjścia dla kolekcji była koszulka z wizerunkiem Marlene Dietrich, którą Lantink ma w swojej prywatnej kolekcji ubrań vintage. Aktorka była jedną z pierwszych ikon stylu, które świadomie bawiły się granicą między kobiecością a męskością.  

Ten motyw wraca w kolekcji wielokrotnie – pojawia się na sukienkach, koszulkach i w stylizacjach, które mieszają elementy garderoby kojarzone z różnymi rolami społecznymi.

Lantink bardzo otwarcie sięga do archiwów domu mody. Pojawia się skrócona bomberka, która pierwotnie była pokazywana w kolekcjach Gaultiera w latach 80. i na początku XXI wieku. Wróciły też charakterystyczne dzianiny Fair Isle z kolekcji z 1990 roku, tym razem w formie dopasowanych warstw noszonych pod ubraniami. Projektant rozwija też motyw prążkowanego garnituru z kolekcji haute couture z 2016 roku – tym razem w bardziej rzeźbiarskiej formie, z marszczeniami w talii.

Materiały i konstrukcja

W kolekcji pojawia się sporo kontrastów materiałowych. Klasyczne garnitury zestawione są z elementami sportowymi, a eleganckie sylwetki z bardziej eksperymentalnymi detalami.

Jednym z bardziej charakterystycznych elementów kolekcji są dodatki wykonane z przetworzonych opon samochodowych. W innym miejscu pojawia się drewniana marionetka jako element stylizacji – bezpośrednie nawiązanie do kolekcji Gaultiera z 2004 roku. Sukienki z plisowanego jerseyu wprowadzają z kolei więcej ruchu do sylwetek i przełamują bardziej konstrukcyjne elementy kolekcji.

Drugi krok Lantinka

Najważniejsze w tej kolekcji jest jednak coś innego: widać, że Lantink zaczyna rozumieć, jak działa świat Gaultiera. Dom mody Jean Paul Gaultier zawsze opierał się na zabawie konwencją – mieszaniu płci, przetwarzaniu archiwów, odwracaniu ubrań na drugą stronę czy traktowaniu garderoby jak scenicznego kostiumu.

W kolekcji Jean Paul Gaultier Jesień–Zima 2026/2027 te elementy zaczynają wreszcie pracować razem. Po dość nieudanym debiucie projektanta to naprawdę ciekawsza i bardziej przekonująca propozycja.

The post Jean Paul Gaultier Jesień–Zima 2026/2027: Duran Lantink w końcu zaczyna grać w grę Gaultiera first appeared on OCZY.MAG.

Lantink – dotąd znany z dekonstrukcji i klubowego recyklingu mody – postanowił wskrzesić kultową linię Junior Gaultier z lat 1988–1994. Problem w tym, że zrobił to z taką siłą, że duch oryginału gdzieś się po drodze zgubił. „Junior” miało być o wolności i zabawie, a wyszło jak patchwork po ciężkiej nocy z dragami: za dużo pomysłów, za mało stylu. Po prostu „Basia, pakuj buty, pakuj kolekcję, wychodzimy…”.

Moda jako eksperyment bez hamulców

Pokaz w podziemiach Musée du Quai Branly w Paryżu był równie szalony jak sama kolekcja. Dysmorfia, przeskalowane ramiona, spódnice lecące w powietrze, tatuaże 3D, optyczne paski marynarskie i trompe l’oeil z nagim ciałem – to wszystko miało być memoriałem nowej energii Gaultiera. Skończyło się jednak na efekcie „za bardzo chcę być cool”. Lantink twierdzi, że nie robi moodboardów, tylko „czuje modę”. Czuć faktycznie – ale bardziej chaos niż wizję. To jakby spotkać Gaultiera z rave’u w Amsterdamie i kazać mu projektować po 48 godzinach bez snu. Czasem genialne, czasem żenujące, a czasem prowokacyjnie.

Gaultier patrzy z boku – i chyba się nie uśmiecha

W tle unosił się duch oryginalnego Gaultiera – marinière, tatuaże, błyszczące kolory, odrobina kiczu. Ale Lantink potraktował te ikony bardziej jak gadżety niż DNA marki. Efekt? Kolekcja, która wygląda jak eksperymentalna instalacja artystyczna lub szalony pomysł wykładowcy szkoły projektowania ubioru, a nie gotowa do noszenia linia prêt-à-porter.

Można odnieść wrażenie, że Duran Lantink chciał zrobić z Gaultiera rave’ową rewolucję, ale zabrakło mu świadomości proporcji. W modzie balans między przerysowaniem a groteską jest cienki – i tu według mnie został przekroczony.

Czy Jean Paul Gaultier stracił swoje „je ne sais quoi”?

Debiut Lantinka to bez wątpienia mocne otwarcie – tylko niekoniecznie w dobrym kierunku. To, co miało być hołdem dla legendarnej wolności Gaultiera, momentami przypominało autoparodię. Jeśli „Junior” ma być nowym początkiem, to trzeba będzie mocno posprzątać po tej modowej imprezie. Jean Paul Gaultier zawsze bawił się formą, ale nigdy nie tracił wyczucia – tutaj go zabrakło. I choć Lantink ma ambicję odświeżyć markę dla młodego pokolenia, pytanie, czy młodzi naprawdę tego chcą.

The post Jean Paul Gaultier Wiosna-Lato 2026: Duran Lantink przejmuje stery i… tonie w chaosie first appeared on OCZY.MAG.

To nie jest wybór bezpieczny. To wybór odważny, nieoczywisty, ale w gruncie rzeczy… zupełnie zgodny z duchem marki Gaultier. Holenderski projektant, który w 2019 roku zdobył światową uwagę dzięki projektom stworzonym dla Janelle Monáe, ma w sobie coś z buntownika, coś z outsidera – i coś z Gaultiera właśnie. To, co kiedyś szokowało w projektach “chłopca z Paryża” – mężczyźni w spódnicach, bieliźniane sylwetki, popkulturowe manifesty – dziś znajduje nową formę u Lantinka.

Kim jest Duran Lantink?

Duran urodził się w Amsterdamie w 1987 roku. Studiował na prestiżowej Gerrit Rietveld Academie oraz na Sandberg Instituut, ale już od początku było jasne, że nie interesuje go klasyczny świat mody. Zamiast ślepo podążać za sezonami, Lantink eksperymentował z przetwarzaniem istniejących ubrań. Tworzył z nich hybrydy – jednocześnie piękne, dziwne i niepokojące. Jego projekty często są szyte z resztek kolekcji wielkich marek: Balenciagi, Louis Vuitton czy Gucci. To nie tylko modowy statement, ale i manifest przeciwko nadprodukcji i hipokryzji branży.

Jego najbardziej znany projekt? Sukienka noszona przez Janelle Monáe w sesji dla magazynu „Rolling Stone”, która wygląda jak połączenie kawałków z różnych epok, stylów i metek – a jednak tworzy spójną całość. To jak patchworkowa opowieść o konsumpcjonizmie i pięknie z drugiej ręki. Lantink był też finalistą prestiżowej nagrody LVMH i jednym z najczęściej komentowanych twórców na granicy fashion-art.

Co to oznacza dla Jean Paul Gaultier?

Po odejściu Jean-Paula Gaultiera na emeryturę w 2020 roku, dom mody eksperymentował z formułą couture par rotation, zapraszając co sezon innego projektanta do stworzenia kolekcji (m.in. Glenna Martensa, Simone Rocha, Oliviera Rousteinga, Haidera Ackermanna, a ostatnio Ludovica Saint Sernina). Teraz jednak marka zdecydowała się na trwałe oddanie sterów jednemu twórcy. I to właśnie Lantink, który ma przygotować swoją pierwszą kolekcję ready-to-wear już na sezon Wiosna-Lato 2026, którą zobaczymy jesienią tego roku.

Warto dodać: to pierwszy raz od dekad, kiedy marka Jean Paul Gaultier ogłasza powrót do regularnego pret-a-porter. I wszystko wskazuje na to, że będzie to linia dla ludzi młodych, świadomych, gotowych na konfrontację z modowym absurdem.

Czy to będzie działać?

Powiedzmy to wprost: Duran Lantink nie jest komercyjnym projektantem. Nie projektuje ubrań, które mają zapełnić butiki w galeriach handlowych. Ale właśnie dlatego ten wybór ma sens. Jean Paul Gaultier nigdy nie był „grzeczną” marką. Był zjawiskiem – teatralnym, queerowym, prowokacyjnym. Jeśli ktoś ma dać jej nowe życie, nie tracąc duszy, to właśnie ktoś taki jak Lantink.

Jest też coś niemal poetyckiego w tym, że Lantink – człowiek pracujący z przeszłością mody – obejmuje stery marki, która sama stała się ikoną lat 80. i 90. To może być nowy rozdział nie tylko dla Gaultiera, ale i dla całej branży, która zmęczona jest fast fashion i potrzebuje świeżego głosu z własnym zdaniem.

The post Nowa era dla Jean Paul Gaultier: Duran Lantink mianowany stałym Dyrektorem Kreatywnym first appeared on OCZY.MAG.

Jean Paul Gaultier, który już wcześniej szokował świat mody swoimi kontrowersyjnymi kolekcjami, w „Piątym Elemencie” dostał wolną rękę, aby wykreować modę przyszłości. Rezultatem jest coś więcej niż tylko kostiumy – to prawdziwe manifesty artystyczne, które do dziś inspirują projektantów na całym świecie.

Jednym z najbardziej pamiętnych strojów jest ten, który nosi główna bohaterka, Leeloo, grana przez Millę Jovovich. Jej słynny „strój bandażowy” to esencja stylu Gaultiera – minimalistyczny, ale jednocześnie niesamowicie odważny i seksowny. Składający się z białych, elastycznych pasków, które owijały ciało niczym bandaże, kostium ten stał się ikoną mody filmowej. Strój ten symbolizuje nie tylko siłę i niezależność Leeloo, ale także futurystyczną wizję kobiecości – z jednej strony delikatną i eteryczną, z drugiej niepokojąco nowoczesną. Gaultier chciał, aby strój Leeloo odzwierciedlał jej status „istoty doskonałej”, co udało mu się osiągnąć dzięki połączeniu prostoty z niezwykłym designem.

Ale to nie jedyny kostium Leeloo, który zasługuje na uwagę. Kiedy bohaterka w pełni odkrywa swoje moce i zaczyna rozumieć swoje przeznaczenie, pojawia się w pomarańczowym stroju z paskami, które przywodzą na myśl zbroję przyszłości. Ten strój, składający się z ciasno dopasowanych do ciała elementów, odzwierciedla przemianę Leeloo z niewinnej istoty w wojowniczkę gotową ratować świat.

Korben Dallas, grany przez Bruce’a Willisa, to postać, której styl kontrastuje z odważnymi i ekstrawaganckimi strojami innych bohaterów. Dallas to były żołnierz, który teraz wiedzie spokojne życie jako taksówkarz w futurystycznym Nowym Jorku. Jego styl, na pozór prosty i funkcjonalny, jest jednak starannie przemyślany. Gaultier zdecydował się na minimalistyczny, aczkolwiek bardzo charakterystyczny strój, który doskonale oddaje naturę postaci – mężczyzny twardego, praktycznego, ale niepozbawionego stylu. Jego kombinezon w kolorze czarnym z pomarańczowym topem to przykład mody, która łączy w sobie zarówno estetykę, jak i funkcjonalność.

Ruby Rhod, grany przez Chrisa Tuckera, to chyba najbardziej ekstrawagancka postać w „Piątym Elemencie”. Jego stroje to prawdziwe dzieła sztuki, które nie tylko przyciągają wzrok, ale też prowokują i zaskakują. Gaultier stworzył dla Rhoda szereg krzykliwych kostiumów, które idealnie oddają barwną, szaloną osobowość postaci. Szczególnie zapada w pamięć jego strój z leopardowym wzorem – płaszcz z długim trenem i dopasowany kombinezon, które są idealnym połączeniem kiczu i wyrafinowanej elegancji. To pokazuje, że moda w filmie może być równie dynamiczna i nieprzewidywalna jak sam bohater.

Jednym z najbardziej interesujących elementów „Piątego Elementu” są stroje pracowników McDonald’s. W futurystycznym świecie filmu fast food to nadal integralna część życia, a uniformy pracowników tego globalnego giganta zostały zaprojektowane przez Gaultiera z takim samym zaangażowaniem, jak stroje głównych bohaterów. Uniformy te, w tradycyjnych kolorach McDonald’s – czerwonym i żółtym – zostały jednak znacznie przekształcone, nadając im nowoczesny, futurystyczny wygląd. Szczegóły, takie jak wysoki, zaokrąglony kołnierz i dopasowane do ciała kroje, podkreślają styl Gaultiera i jego zdolność do przekształcania nawet najbardziej prozaicznych elementów w coś niezwykłego. To pokazuje, jaką wagę przywiązywał do każdego detalu, dbając o to, aby każdy element świata przedstawionego w filmie był spójny i pełen charakteru.

Jean Paul-Gaultier stworzył na potrzeby „Piątego Elementu” ponad 1000 kostiumów, a każdy z nich był dopracowany w najmniejszych szczegółach. Projektant osobiście nadzorował produkcję każdego z nich, od pierwszych szkiców aż po finalne przymiarki. Jego obsesyjna dbałość o szczegóły przejawiała się nie tylko w strojach głównych bohaterów, ale także w kostiumach drugoplanowych postaci i statystów. Każdy z nich miał swoją własną, unikalną historię, co sprawia, że świat „Piątego Elementu” jest tak wiarygodny i pełen życia.

W jednym z wywiadów Gaultier wyznał, że inspiracje do kostiumów czerpał z różnych źródeł, od klasycznych filmów science fiction, przez francuski komiks „Metal Hurlant”, po własne wcześniejsze kolekcje. Jego zamiłowanie do dekonstrukcji i rekonstrukcji form, a także do łączenia różnych stylów, widoczne jest w każdym z jego projektów.

Kostiumy w „Piątym Elemencie” to coś więcej niż tylko ubrania – to integralna część świata przedstawionego w filmie, która pomaga budować jego atmosferę i dodaje głębi postaciom. Jean Paul-Gaultier nie tylko stworzył kostiumy, które stały się ikonami popkultury, ale także pokazał, że moda może być czymś więcej niż tylko ozdobą – może być nośnikiem emocji, narzędziem do opowiadania historii.

Dzięki Gaultierowi „Piąty Element” to nie tylko film, który się ogląda – to film, który się przeżywa. Moda w tym obrazie to nie tylko dodatek, ale jeden z głównych bohaterów, który współtworzy jego unikalny, niepowtarzalny klimat. Dlatego, kiedy myślimy o modzie filmowej, „Piąty Element” zawsze będzie stał na czele listy jako jedno z największych osiągnięć w historii kina. Jean Paul-Gaultier na zawsze zapisał się w annałach mody i filmu, tworząc coś, co zainspiruje jeszcze wiele pokoleń.

The post Jak Jean Paul Gaultier przebudował modę przyszłości w „Piątym Elemencie”? first appeared on OCZY.MAG.

Kolekcja jest pełna kontrastów, zarówno w kolorystyce, jak i w użytych materiałach. Dominują odcienie czerni, bieli i beżu, które nadają całości elegancji i wyrafinowania. Di Felice mistrzowsko operuje tkaninami, takimi jak organza, jedwab, krynolina i tiul, tworząc z nich złożone, wielowarstwowe kreacje. Szczególną uwagę przyciągają sukienki i body zdobione tysiącami haftek, które nadają projektom punkowego charakteru.

Każdy element kolekcji jest przemyślany do najmniejszego detalu. Sukienki i gorsety są misternie zdobione, często z użyciem haftek, co nadaje im niepowtarzalnego charakteru. Niektóre z kreacji zawierają ich ponad 40 tysięcy, co świadczy o niezwykłym zaangażowaniu i precyzji w wykonaniu. Konstrukcja ubrań, z takimi elementami jak drapowania, wycięcia, i asymetryczne linie, podkreśla sylwetkę, dodając jej zarówno subtelności, jak i drapieżności.

Nicolas Di Felice, współpracując z domem mody Jean Paul Gaultier, stworzył kolekcję, która jest hołdem dla rzemiosła i zmysłowości. Każdy projekt to nie tylko ubranie, ale i dzieło sztuki, które przemawia do wyobraźni i zmysłów. Ta kolekcja jest dowodem na to, że moda może być zarówno awangardowa, jak i elegancka, balansując pomiędzy klasyką a nowoczesnością.

Kolekcja Jean Paul Gaultier to obowiązkowy punkt dla każdego miłośnika mody, który ceni sobie nie tylko estetykę, ale i historię oraz innowacyjność w jednym. To połączenie tradycji z futurystyczną wizją, które na długo pozostanie w pamięci.

The post Jean Paul Gaultier Haute Couture Jesień-Zima 2024/2025: Odcienie i tekstury first appeared on OCZY.MAG.