Są obrazy, które zostają w kulturze na lata. Teledysk „Come Into My World” Kylie Minogue z 2002 roku jest jednym z nich. Prosty pomysł — artystka spaceruje po paryskiej ulicy, a świat zaczyna się zapętlać. Każde kolejne okrążenie dodaje nową „wersję” bohaterki. Ten sam ruch, ta sama przestrzeń, ale rzeczywistość przestaje być jednolita. Za tym wszystkim stał Michel Gondry – reżyser, który od zawsze operował powtarzalnością, rytmem i lekkim zaburzeniem rzeczywistości. Dwadzieścia lat później wraca do tego pomysłu w kampanii CHANEL. I robi coś sprytnego – nie rekonstruuje tamtego klipu, tylko wykorzystuje jego język.

Margot Robbie i efekt déjà vu

Margot Robbie pojawia się w bardzo podobnym układzie. Ulica, ruch miasta, pozornie zwyczajna sytuacja. I nagle coś zaczyna się nie zgadzać. Mija kobietę, która wygląda identycznie. Potem kolejną. Każda to ona, ale żadna nie jest dokładnie taka sama. W 2002 kiedy miał premierę teledysk Kylie Minogue chodziło bardziej o formę, o eksperyment wizualny. Dziś to czytelna metafora – życia rozbitego na różne role, wersje siebie, które funkcjonują równolegle.

Od popkultury do mody

Włączenie Kylie Minogue do kampanii nie jest przypadkowe. Jej krótkie pojawienie się działa jak klamra spinająca całość. Świadome przypomnienie, że moda bardzo często działa poprzez zapożyczenia z popkultury – tylko zmienia ich znaczenie. To, co kiedyś było eksperymentem formalnym, dziś staje się komentarzem do współczesności.

Na tym tle sama bohaterka kampanii czyli torba CHANEL 25 funkcjonuje trochę inaczej niż klasyczne modele domu mody. Nie jest „ustawiona” w kadrze, nie dominuje stylizacji. Pojawia się w ruchu, w różnych sytuacjach, w różnych wersjach tej samej bohaterki. To model, który wyraźnie odchodzi od bardzo strukturalnych form, z których słynie CHANEL. Jest bardziej miękki, bardziej użytkowy, mniej formalny. I to dobrze wpisuje się w całą koncepcję kampanii – mniej jednej, idealnej wersji, więcej zmienności i użytkowość na co dzień.

CHANEL i nowy sposób opowiadania

Najciekawsze jest to, że ta kampania nie próbuje niczego tłumaczyć. Nie ma narracji „o kobiecie CHANEL”, nie ma jednej definicji stylu. Zamiast tego dostajemy obraz, który każdy może odczytać po swojemu. Bo zamiast opowiadać o torebce, opowiada o czymś znacznie bliższym — o tym, że dziś nikt z nas nie jest jedną, stałą wersją siebie, a jak wiadomo to emocje sprzedają.

The post Nowa kampania CHANEL, gdzie Margot Robbie spotyka… samą siebie first appeared on OCZY.MAG.

Miłość, która nie jest już ładna

W wersji Fennell nie ma miejsca na romantyczną mgłę i westchnienia pod wrzosami. Jest za to obsesja, gniew i emocjonalna przemoc, pokazane bez pudru. Relacja Catherine i Heathcliffa przestaje być „wielką miłością”, a zaczyna przypominać studium uzależnienia. To odważny ruch, bo odbiera widzowi komfort idealizowania bohaterów. Ale właśnie tu film trafia w punkt: dziś wiemy, że toksyczność nie staje się piękniejsza tylko dlatego, że jest namiętna.

Obsada wywołała więcej dyskusji niż niejeden festiwalowy werdykt. Margot Robbie jako Catherine gra chłodno i nerwowo, jakby cały czas była o krok od ucieczki — od Heathcliffa, od siebie, od tej historii. Jacob Elordi nie próbuje budować bohatera „do kochania”. Jego Heathcliff jest fizyczny, niepokojący, momentami odpychający. To wybór, który wielu zirytuje. Mnie przekonuje, bo wreszcie przestajemy udawać, że ta postać kiedykolwiek była romantycznym ideałem.

Estetyka bardziej moda niż muzeum

To film, który myśli obrazem jak edytorial w Vogue’u. Kadry są ostre, kontrastowe, momentami niemal agresywne. Kostiumy nie rekonstruują epoki, tylko ją cytują. Fennell bawi się konwencją gotyku, ale nie zamyka jej w gablocie. Dzięki temu „Wichrowe Wzgórza” wyglądają współcześnie, nawet jeśli akcja formalnie pozostaje w XIX wieku. To świadoma decyzja: forma ma mówić więcej o naszych czasach niż o historii literatury.

Nie wszystko jednak się sprawdza. Film rezygnuje z niedopowiedzeń, które były siłą powieści. Emocje są wyłożone na stół, czasem zbyt dosłownie. Tam, gdzie Brontë zostawiała przestrzeń na interpretację, Fennell stawia „kropkę nad i”. To sprawia, że historia traci część melancholii, ale zyskuje tempo i ostrość. Pytanie, co dla kogo jest ważniejsze.

Jeśli szukasz wiernej adaptacji szkolnej lektury, ten film nie jest dla ciebie. Jeśli jednak interesuje cię, jak klasyka może zostać przepisana na język współczesnych lęków i relacji — warto dać mu szansę. To nie jest hołd. To mocna polemika. I właśnie dlatego ta wersja „Wichrowych Wzgórz ” ma jakiś sens. Lubię, gdy kino ryzykuje. Fennell ryzykuje dużo i nie zawsze trafia idealnie, ale przynajmniej nie udaje, że opowiada tę samą historię co sto lat temu. A klasyka, która nie prowokuje, szybko zamienia się w dekorację.

„Wichrowe Wzgórza” w kinach do 14 lutego 2026 roku w dystrybucji Warner Bros. Pictures^.

The post „Wichrowe Wzgórza”: Klasyka po przejściach, czyli romans, który przestał być romantyczny first appeared on OCZY.MAG.

Stworzone w 1921 roku przez perfumiarza Ernesta Beaux na życzenie samej Gabrielle „Coco” Chanel, Chanel No. 5 stały się pionierskim zapachem, który zmienił świat perfum na zawsze. Coco chciała stworzyć coś rewolucyjnego – zapach, który nie będzie odzwierciedlał tylko kwiatów, ale kobiety jako całości, z jej wielowymiarową naturą. W rezultacie powstał zapach abstrakcyjny, złożony, nieoczywisty, idealnie oddający ówczesne idee modernizmu.

Nazwa „No. 5” również ma swoje znaczenie. Chanel, wierząc w symbolikę liczb, wybrała piątą próbkę zapachu zaproponowaną przez Beaux. Ten numer miał być dla niej szczęśliwy – i chyba tak rzeczywiście było, bo Chanel No. 5 nie tylko przetrwały próbę czasu, ale stały się jednym z najbardziej rozpoznawalnych zapachów na świecie.

Chanel No. 5 to mieszanka nut kwiatowych, które od początku miały wyrażać kobiecość w jej najbardziej tajemniczym i eleganckim wydaniu. W nutach głowy znajdziemy aldehydy – syntetyczne molekuły, które nadały zapachowi nieznaną dotąd świeżość i unikalny charakter. Do tego połączono cytrusy, takie jak neroli i bergamotka.

Serce perfum składa się z luksusowych kwiatów – róży majowej, ylang-ylang i jaśminu, które dodają zapachowi głębi i zmysłowości. Baza, na której perfumy rozwijają się najdłużej, to delikatna, ale wyrafinowana mieszanka wanilii, drzewa sandałowego i wetiweru.

Chanel No. 5 to nie tylko zapach, to również sztuka komunikacji wizualnej. Kampanie reklamowe związane z tym zapachem są absolutnie legendarne. Jedną z najsłynniejszych była ta z udziałem Marilyn Monroe, która, zapytana o to, co nosi do łóżka, odpowiedziała: „Chanel No. 5”. Tą jedną frazą Monroe nie tylko uwieczniła swoje uwielbienie dla perfum, ale także nadała im status ostatecznego symbolu kobiecości.

W późniejszych dekadach twarzami zapachu byli m.in. Catherine Deneuve, Nicole Kidman, a także Brad Pitt – co było nieoczekiwanym, ale odważnym ruchem ze strony marki, pokazującym, że Chanel No. 5 nie zna granic płci czy wieku.

Teraz do tej prestiżowej grupy dołącza Margot Robbie, symbol nowoczesnej elegancji. Chanel zdaje się stawiać na aktorki, które mają nie tylko urodę, ale też talent i charakter. Robbie, z jej australijskim luzem i hollywoodzkim sznytem, wnosi nową energię do tej klasycznej historii. Wydaje się idealną kontynuatorką idei Coco – kobiety, która łamała schematy i redefiniowała, czym jest piękno.

Margot Robbie jako twarz Chanel No. 5 to kolejny dowód na to, że ten zapach, mimo upływu lat, wciąż żyje, oddycha i przyciąga. To perfumy, które zawsze będą związane z ideą luksusu, elegancji i ponadczasowego stylu – idealnie wpisujące się w dzisiejsze czasy, gdzie historia i nowoczesność idą ramię w ramię.

The post Margot Robbie nową twarzą Chanel No. 5 first appeared on OCZY.MAG.