Tytuł kolekcji odwołuje się do określenia, które zwykle oznacza coś łatwego, mało istotnego lub pozbawionego znaczenia. Robert Wun odwraca ten sposób myślenia. Traktuje dziecięcą perspektywę jako punkt wyjścia do opowiedzenia o pięknie w jego najbardziej prostym, szczerym i emocjonalnym wymiarze. Projektant spogląda też wstecz na trzy lata rozwoju swojej marki couture. „Childsplay” ma być momentem ponownego określenia celu pracy twórczej — bez rezygnowania z precyzji, konstrukcji i rzemiosła.

Kolekcja rozwija się jak opowieść o dorastaniu. Robert Wun opisuje jej bohaterów jako czystą kartkę, która z czasem zostaje wypełniona kolorem, doświadczeniem i własnym charakterem. Formy inspirowane zabawkami oraz dziecięcymi historiami zostają przekształcone w konstrukcje dopasowane do języka couture. To nie jest jednak nostalgiczna rekonstrukcja dzieciństwa. Projektant wykorzystuje jego symbole, by mówić o procesie budowania tożsamości i o zachowaniu wyobraźni mimo upływu czasu.

Balony jako finał kolekcji

W zamykającej części „Childsplay” pojawiają się personalizowane balony oraz eksplozje koloru wychodzące z dopasowanych sylwetek. Motyw ten ma przypominać o dzieciństwie, które pozostaje w człowieku, choć jest ulotne i kruche. Balon staje się tu jednocześnie znakiem radości i nietrwałości. To detal, który podkreśla emocjonalny charakter kolekcji, ale nie odbiera jej formalnej dyscypliny.

Robert Wun podkreśla, że moda nie powinna działać wyłącznie na poziomie materialnego pragnienia. W „Childsplay” proponuje powrót do wiary w wyobraźnię, odwagę tworzenia i emocje, które budują wspólną pamięć. Kolekcja pokazuje couture mniej skoncentrowane na dystansie i statusie, a bliższe temu, co intuicyjne. To projekt o powadze wykonania, ale bez potrzeby udowadniania swojej ważności.

fot. materiały prasowe

The post Robert Wun Haute Couture Jesień-Zima 2026/2027: Bez ciężaru first appeared on OCZY.MAG.

Od ponad dwóch dekad Elie Saab pozostaje wierny swojej estetyce. Podczas gdy wielu projektantów co sezon radykalnie zmienia kierunek, on konsekwentnie rozwija własny świat – pełen bogato zdobionych sukni, perfekcyjnego rzemiosła i hollywoodzkiego przepychu. Nowa kolekcja haute couture nie zrywa z tym dziedzictwem, ale pokazuje je z nieco innej strony.

Punktem wyjścia stał się „The Ball of Untamed Dreams” – bal nieokiełznanych marzeń. Nie jest to jednak klasyczny bal znany z baśni. To miejsce zamieszkane przez tajemnicze postacie ukrywające twarze pod maskami, gdzie światło lamp odbija się od pereł, kryształów i metalicznych tkanin, a każda sylwetka wydaje się przechodzić kolejną metamorfozę.

Surrealizm zamiast dosłowności

Inspiracje nie są ukryte.

W komunikacie prasowym Elie Saab odwołuje się do świata René Magritte’a i Salvadora Dalego. Organza pokryta perłami przypomina chmury z obrazów belgijskiego surrealisty, a intensywnie różowe jedwabie przybierają formę róż, które równie dobrze mogłyby pojawić się na płótnach Dalego.

Co ciekawe, projektant nie próbuje wiernie odtwarzać dzieł sztuki. Surrealizm staje się raczej sposobem budowania atmosfery. Kolory zmieniają się wraz ze światłem, błękity przechodzą w róż, a liliowe odcienie nabierają srebrzystego połysku. Wszystko pozostaje w nieustannym ruchu.

To jedna z najbardziej teatralnych kolekcji Elie Saaba

W poprzednich sezonach projektant często koncentrował się na klasycznej elegancji. Tym razem pozwala sobie na znacznie więcej. Obok zwiewnych sukni pojawiają się monumentalne aksamitne kreacje w odcieniu burgundu, dramatyczne peleryny, gorsety wyszywane kryształami oraz ostro skrojone smokingi przygotowane zarówno dla kobiet, jak i mężczyzn. Nie brakuje również rzeźbiarskich nakryć głowy i masek, które sprawiają, że modelki przypominają bohaterki fantastycznej opowieści bardziej niż uczestniczki pokazu mody.

Kobieta Elie Saab nie przestaje być romantyczna

Mimo teatralnej oprawy projektant pozostaje wierny swojej największej sile. Sylwetki nadal podkreślają kobiecość, a charakterystyczne dla Elie Saaba drapowania, hafty i długie treny budują elegancję, z której marka słynie od lat. Nawet najbardziej spektakularne projekty nie sprawiają wrażenia kostiumów. Zachowują lekkość i płynność, dzięki czemu fantazja nie dominuje nad samym ubraniem. To właśnie ta równowaga od lat wyróżnia twórczość libańskiego projektanta. Potrafi tworzyć spektakularne couture, nie tracąc z oczu osoby, która będzie je nosić.

Pokaz tradycyjnie zamyka suknia ślubna, ale również ona nie przypomina klasycznej kreacji. Gorset mieni się opalizującym blaskiem, a wielowarstwowa spódnica łączy odcienie szampańskiego złota, kryształów i świetlistych refleksów. Zamiast oczywistego finału Elie Saab proponuje obraz przypominający ostatnią scenę baśni, w której trudno odróżnić świat rzeczywisty od wyobraźni.

W czasach, gdy wiele kolekcji couture coraz mocniej zbliża się do codziennej garderoby, Elie Saab pozostaje wierny idei wielkiego spektaklu. Nie projektuje ubrań na zwykły wieczór. Tworzy marzenia zapisane w tkaninie, kryształach i świetle. Można dyskutować, czy współczesna moda potrzebuje aż takiego przepychu, ale trudno odmówić tej kolekcji jednego – konsekwencji. Elie Saab od lat buduje własny świat i nie zamierza go porzucać. W sezonie Jesień-Zima 2026/2027 zaprasza do niego wszystkich, którzy choć na chwilę chcą uwierzyć, że couture nadal potrafi przenosić poza rzeczywistość.

The post Elie Saab zaprasza na bal, na którym rzeczywistość przestaje obowiązywać first appeared on OCZY.MAG.

Objęcie Balenciagi po Demnie nie należało do łatwych zadań. Przez ostatnią dekadę marka przyzwyczaiła odbiorców do spektaklu, prowokacji i kolekcji, które wywoływały dyskusje daleko wykraczające poza samą modę. Piccioli mógł pójść tą samą drogą albo spróbować zbudować własną narrację. Wybrał drugie rozwiązanie. I właśnie dlatego jego debiut wydaje się tak interesujący.

Pierwsze sylwetki nie próbują nikogo szokować. Dominują monumentalne płaszcze, wyraźnie zarysowane ramiona i długie suknie, których siła wynika z proporcji, a nie dekoracji. To kolekcja, która wymaga uważnego patrzenia. Im dłużej ogląda się poszczególne projekty, tym łatwiej zauważyć, że niemal wszystko zostało podporządkowane konstrukcji.

Piccioli traktuje ciało jak punkt wyjścia. Sylwetki powstają dzięki architekturze tkaniny, wewnętrznym konstrukcjom i precyzyjnemu krojowi, a nie przez nadmiar ozdób. W wielu projektach dekoracja pojawia się dopiero przy mankietach czy klapach płaszcza, pozostawiając resztę niemal ascetyczną.  To właśnie ten kontrast sprawia, że kolekcja nabiera głębi.

Cristóbal Balenciaga jest obecny, choć niewidoczny

Największą zaletą debiutu Picciolego wydaje się sposób, w jaki odwołuje się do historii domu mody. Nie cytuje archiwów dosłownie. Nie rekonstruuje dawnych sylwetek. Zamiast tego wraca do sposobu myślenia Cristóbala Balenciagi o ubraniu. Hiszpański projektant od początku swojej kariery traktował modę jak rzeźbę. Interesowała go przestrzeń, objętość i relacja między ciałem a materiałem.

Piccioli rozwija tę samą ideę przy użyciu współczesnych technologii. Niektóre płaszcze powstały na podstawie trójwymiarowych skanów ciała, a ich wewnętrzne konstrukcje wykonano z formowanej skóry, dzięki czemu zachowują architektoniczną formę przy zaskakująco niewielkiej wadze.  To jedno z tych rozwiązań, których widz prawdopodobnie nie zauważy podczas pokazu, ale które definiują całą kolekcję.

Najciekawsze rzeczy dzieją się wewnątrz ubrań

Od lat mówi się, że współczesna moda często skupia się na powierzchni. Piccioli zdaje się proponować odwrotny kierunek. Najbardziej zaawansowane elementy tej kolekcji ukryto pod warstwą tkaniny.

Balenciaga wykorzystuje między innymi nowy materiał opracowany przez AMSilk – laboratoryjnie stworzoną alternatywę dla jedwabiu, której włókna przypominają pajęczą nić i charakteryzują się wyjątkową wytrzymałością. Powraca również Neo-Gazar, współczesna interpretacja tkaniny stworzonej niegdyś przez Cristóbala Balenciagę.  To rozwiązania, które nie dominują wizualnie, ale pokazują, że couture wciąż pozostaje laboratorium nowych technologii i materiałów.

Cisza po latach hałasu

Być może właśnie to najbardziej zaskakuje. Po latach, w których Balenciaga przyzwyczaiła odbiorców do głośnych pokazów i wyrazistych komentarzy kulturowych, Piccioli proponuje kolekcję znacznie spokojniejszą. Nie oznacza to jednak, że jest zachowawcza.

Jej odwaga polega na czymś innym. W czasach, gdy moda coraz częściej walczy o uwagę natychmiastowym efektem, Balenciaga proponuje ubrania, które odkrywa się stopniowo. Wymagają obejścia sylwetki, spojrzenia na nią z różnych stron i zrozumienia konstrukcji. Sam dom mody podkreśla, że niektóre projekty można w pełni docenić dopiero wtedy, gdy ogląda się je z perspektywy 360 stopni. 

fot. materiały prasowe

The post Pierpaolo Piccioli nie próbuje być Demną. I to najlepsza wiadomość dla Balenciagi first appeared on OCZY.MAG.

Objęcie przez Durana Lantinka stanowiska dyrektora kreatywnego Jean Paul Gaultier od początku zapowiadało zmianę kierunku. Holenderski projektant znany jest z eksperymentów z proporcjami, pracy z upcyklingiem i rzeźbiarskiego traktowania sylwetki. W swojej pierwszej kolekcji haute couture dla francuskiego domu mody rozwija te idee jeszcze dalej, wykorzystując druk 3D, elastyczne konstrukcje z TPU i PA12 oraz formy przypominające zewnętrzne szkielety ciała. 

Ramiona rosną do nienaturalnych rozmiarów, gorsety przestają modelować sylwetkę, a zaczynają ją deformować. Krynoliny zamieniają się w przestrzenne konstrukcje, z których wyrastają kaskady tiulu, a stożkowy biustonosz Jean Paula Gaultiera przestaje być elementem bielizny i pojawia się w różnych miejscach ciała niczym kolce. 

Moda zaczyna mówić jednym językiem

Patrząc na pokaz trudno jednak oprzeć się pewnemu wrażeniu. To nie jest zarzut wobec samego Lantinka. Wręcz przeciwnie – jego język projektowy jest wyrazisty i rozpoznawalny od lat. Problem polega na tym, że podobny sposób myślenia o sylwetce coraz częściej pojawia się również u młodych, niezależnych marek.

Przeskalowane biodra, architektoniczne ramiona, sylwetki przypominające biomechaniczne rzeźby czy ubrania budowane bardziej wokół konstrukcji niż samego materiału od kilku sezonów rozwijają projektanci spoza głównego nurtu. W Polsce podobne eksperymenty z proporcją i formą prowadzi między innymi marka Lumpx, która również traktuje ciało jako punkt wyjścia do budowania nowych, często przerysowanych sylwetek. To nie oznacza, że projekty są identyczne. Pokazuje jednak coś znacznie ciekawszego. Haute couture coraz częściej zaczyna czerpać z estetyki, która jeszcze niedawno rodziła się w niewielkich pracowniach i na pokazach młodych projektantów.

Gaultier pozostaje obecny

Jednocześnie Duran Lantink nie odcina się od historii domu mody. Powracają charakterystyczne elementy Jean Paul Gaultier – gorsety, krawiectwo, tiulowe spódnice czy kultowy stożkowy biustonosz. Projektant sięga również do archiwów marki. Wełniana tkanina wykorzystana podczas pokazu haute couture „Les Hussardes” z sezonu Jesień-Zima 2002/2003 otrzymuje nowe życie jako pancerz i garnitur, a zapomniana motocyklowa kurtka zostaje zrekonstruowana w formie patchworkowego projektu. 

W kolekcji pojawiają się także odniesienia do Marii Antoniny. Hafty inspirowane wnętrzami Wersalu, osiemnastowieczne kokardy we włosach czy satynowe buty w kolorach nawiązujących do epoki Oświecenia tworzą kontrast z futurystycznymi materiałami i technologią druku 3D. 

Couture w erze technologii

Sam Lantink określa kolekcję mianem „Tech Couture”. Nowe technologie nie zastępują tu jednak rzemiosła, lecz stają się jego kolejnym narzędziem. Elastyczne elementy drukowane w 3D współpracują z tradycyjnym krawiectwem, a historyczne formy zyskują zupełnie nowe proporcje. Pokaz pokazuje, że granica między awangardą a głównym nurtem zaciera się coraz bardziej. Estetyka rozwijana przez niezależnych twórców trafia dziś na wybiegi największych domów mody świata.

Być może właśnie dlatego podczas oglądania tej kolekcji wielu widzów miało wrażenie: „gdzieś już to widziałem”. Nie dlatego, że zabrakło pomysłów, ale dlatego, że współczesna moda coraz częściej rozwija się równolegle w małych pracowniach i największych atelier haute couture. Czasem różni je przede wszystkim skala wykonania, a nie sama idea.

The post Jean Paul Gaultier wraca do przyszłości. Tylko… czy gdzieś już tego nie widzieliśmy? first appeared on OCZY.MAG.

Jeszcze kilka lat temu nazwisko Michaela Stewarta znali głównie redaktorzy mody i klientki szukające ubrań szytych na zamówienie. Dziś irlandzki projektant należy do grona twórców, o których mówi się najwięcej. Jego projekty nosiły między innymi Lady Gaga, Jodie Comer, Demi Moore, Florence Pugh i Gwyneth Paltrow, a sukces kolejnych kolekcji sprawił, że został zaproszony do oficjalnego kalendarza Paris Haute Couture Week. Dla projektanta pochodzącego z hrabstwa Clare to najważniejszy moment w dotychczasowej karierze. 

Stewart założył markę Standing Ground w 2022 roku po doświadczeniach zdobytych w londyńskich domach mody. Od początku rozwijał własny język projektowania oparty na rzeźbiarskiej konstrukcji, świadomej pracy z materiałem i wyjątkowo oszczędnym podejściu do dekoracji. Jego suknie trudno pomylić z projektami innych marek. Nie przyciągają uwagi haftami czy błyszczącymi aplikacjami. Ich charakter buduje sama forma.

Rzeźba zamiast ozdób

To właśnie konstrukcja stała się najważniejszym elementem kolekcji Jesień-Zima 2026/2027 Haute Couture. Stewart pracuje z ciężkimi jedwabiami, aksamitem i jerseyem w sposób przypominający rzeźbiarza. Materiał zostaje skręcony, napięty i ułożony wokół ciała tak, by tworzył monumentalne sylwetki bez potrzeby stosowania nadmiaru zdobień. Efekt jest architektoniczny, ale jednocześnie niezwykle płynny. Ubrania zmieniają się wraz z ruchem modelki, a każda fałda wydaje się zaplanowana z matematyczną precyzją. 

Nieprzypadkowo wielu krytyków porównuje jego projekty do współczesnej rzeźby. Stewart buduje objętość nie przez dodatki, lecz przez samą tkaninę.

Irlandzkie rzemiosło na paryskim wybiegu

Debiut w Paryżu był również okazją do pokazania irlandzkiego dziedzictwa rzemieślniczego. W kolekcji pojawia się koronka Carrickmacross, jedna z najbardziej charakterystycznych technik koronczarskich rozwijanych w Irlandii od XIX wieku. Powstaje ona ręcznie i do dziś wykonywana jest przez niewielką grupę wyspecjalizowanych rzemieślniczek. Stewart nie traktuje jej jako historycznej ciekawostki. Koronka zostaje włączona w nowoczesne sylwetki, stając się integralnym elementem współczesnego couture. 

Projektant od początku podkreśla, że zależy mu na pokazywaniu irlandzkiego rzemiosła poza kontekstem folkloru. W jego interpretacji tradycyjne techniki nie są dodatkiem, lecz jednym z fundamentów nowoczesnego luksusu.

Gorset, którego nie widać

Jednym z najbardziej wymagających elementów kolekcji pozostają konstrukcje przygotowane we współpracy z legendarnym gorseciarzem Mr. Pearl. Choć w gotowych sylwetkach niemal ich nie widać, to właśnie one odpowiadają za charakterystyczne proporcje projektów. Stewart wykorzystuje gorset nie jako element historycznego kostiumu, ale jako ukrytą architekturę ubrania, która pozwala budować formę bez utraty lekkości.

To rozwiązanie dobrze oddaje sposób myślenia projektanta. Najważniejsze elementy kolekcji często pozostają niewidoczne dla odbiorcy, ale decydują o tym, jak ubranie zachowuje się podczas ruchu.

Nowe nazwisko w świecie couture

Pokaz Standing Ground nie próbował konkurować z monumentalnymi scenografiami największych paryskich domów mody. Skupiał uwagę na tym, co w haute couture pozostaje najważniejsze – konstrukcji, proporcjach i pracy atelier.

Dla Michaela Stewarta udział w Paris Haute Couture Week oznacza coś więcej niż kolejny pokaz. To potwierdzenie, że współczesne couture coraz śmielej otwiera się na nowe nazwiska i nowe perspektywy. Irlandzki projektant nie próbuje naśladować francuskiej tradycji. Wnosi do niej własne doświadczenia, lokalne rzemiosło i charakterystyczny sposób pracy z formą.

Patrząc na reakcje po pokazie, trudno oprzeć się wrażeniu, że Standing Ground nie jest już jedynie obiecującą marką. To jedno z nazwisk, które w najbliższych latach może wyznaczać kierunek rozwoju współczesnego haute couture.

The post Standing Ground debiutuje w Paryżu. Irlandzka marka staje się jednym z najciekawszych nowych głosów haute couture first appeared on OCZY.MAG.

Dla Manisha Malhotry pokaz w Paryżu to symboliczny moment w karierze projektanta, który od lat należy do najbardziej rozpoznawalnych twórców indyjskiego couture. Przez 35 lat zaprojektował kostiumy do ponad 800 filmów, ubierał gwiazdy Bollywood, członków rodzin królewskich i międzynarodowe osobowości. Teraz po raz pierwszy zaprezentował swoją twórczość w oficjalnym kalendarzu Paris Haute Couture Week, stając się jednym z nielicznych projektantów z Indii, którzy znaleźli się w tym gronie.

Na tę okazję przygotował kolekcję „MAA”, której tytuł oznacza po prostu „matkę”. Nie jest to jednak sentymentalna opowieść o wspomnieniach z dzieciństwa. Malhotra wykorzystuje couture, aby opowiedzieć o więzi, która poprzedza wszystko inne – zanim pojawi się zawód, sukces czy twórczość.

Cztery rozdziały jednej historii

Projektant podzielił kolekcję na cztery części, z których każda opisuje inny etap tej relacji.

Pierwszy rozdział, Cocoon, skupia się na poczuciu bezpieczeństwa. Monumentalne, zaokrąglone sylwetki przypominają kokon otulający ciało. Architektoniczne formy nie mają imponować rozmachem, lecz symbolizować ochronę i bliskość. W części Bond konstrukcje stają się lżejsze. Drapowania i wielowarstwowe formy budują wrażenie ruchu, odwołując się do niewidzialnej więzi między matką i dzieckiem. To właśnie tutaj couture zaczyna nabierać większej płynności.

Kolejny rozdział, Becoming, poświęcony jest kształtowaniu własnej tożsamości. Malhotra wykorzystuje tradycyjne indyjskie techniki rzemieślnicze – haft zardozi, ręczne hafty resham, cekiny taban, kryształy i historyczne techniki zdobienia salli. Całość uzupełniają precyzyjne konstrukcje gorsetów i wieczorowe sylwetki pokazujące, jak rzemiosło może budować współczesną modę. Kolekcję zamyka Abundance, czyli celebracja dziedzictwa. Monumentalne suknie, bogate hafty i rozbudowane proporcje nie są pokazem przepychu dla samego efektu. Symbolizują wartości przekazywane z pokolenia na pokolenie – siłę, wytrwałość i elegancję.

Haute couture z Indii

Choć kolekcja ma bardzo osobisty charakter, równie mocno opowiada o indyjskim rzemiośle. Manish Malhotra od początku swojej działalności podkreśla znaczenie lokalnych pracowni i technik przekazywanych przez kolejne pokolenia. W „MAA” nie traktuje ich jako egzotycznego dodatku do zachodniego couture. Stają się one jego fundamentem.

Misternie wykonywane hafty, bogate aplikacje oraz ręczna praca z tkaniną pokazują, że indyjskie rzemiosło może funkcjonować na równych prawach z francuską tradycją haute couture. To jeden z powodów, dla których debiut projektanta w Paryżu ma znaczenie wykraczające poza samą kolekcję.

Wspomnienia zapisane w detalach

Najbardziej osobiste elementy kolekcji nie są widoczne od razu.

Pudrowe róże i odcienie różu nawiązują do kolorów, które lubiła matka projektanta. Kwiatowe motywy powstały z inspiracji jej ulubionymi roślinami, a część haftów przypomina formy biżuterii, którą nosiła. To drobne odniesienia, które nie dominują sylwetek, ale nadają całej kolekcji bardzo intymny charakter.

Pokazowi towarzyszyła również prezentacja nowej linii Manish Malhotra High Jewellery. Monumentalne diamenty, rubiny, kunzyty, rubelity i szafiry potraktowano nie jako dodatki, lecz naturalne przedłużenie kolekcji, rozwijające motyw dziedzictwa i pamięci.

Debiut, który ma znaczenie

„MAA” nie jest kolekcją stworzoną po to, by zaskoczyć najbardziej ekstrawaganckimi sylwetkami sezonu. Jej siłą pozostaje konsekwencja i szczerość opowieści. Manish Malhotra wykorzystuje haute couture jako język do mówienia o rodzinie, pamięci i rzemiośle, które – podobnie jak wartości przekazywane przez rodziców – budowane jest przez pokolenia.

Debiut w oficjalnym kalendarzu Paris Haute Couture Week pokazuje również, że współczesne haute couture staje się coraz bardziej otwarte na różne tradycje i perspektywy. W przypadku Manisha Malhotry nie oznacza to rezygnacji z własnej tożsamości. Wręcz przeciwnie – to właśnie indyjska kultura, rzemiosło i osobista historia stają się największym atutem tej kolekcji.

The post Manish Malhotra debiutuje na paryskim Haute Couture Week. Kolekcję poświęcił swojej matce first appeared on OCZY.MAG.

Twórczość Lyndy Benglis od ponad pięćdziesięciu lat wymyka się prostym definicjom. Artystka znana jest z prac, w których płaskie materiały pod wpływem wiązania, fałdowania czy modelowania zyskują przestrzenną formę. Jonathan Anderson dostrzega w tym procesie naturalne podobieństwo do haute couture. W końcu również w atelier Diora wszystko zaczyna się od płaskiego kawałka tkaniny, który dopiero dzięki pracy rzemieślników nabiera objętości i życia.  

To właśnie ta transformacja staje się osią całej kolekcji. Anderson nie próbuje kopiować rzeźb Benglis ani zamieniać ich w ubrania. Znacznie bardziej interesuje go sam sposób myślenia o materiale i jego możliwościach.

Drapowanie zamiast dekoracji

Najważniejszą rolę odgrywa konstrukcja. Ręczne plisowania, drapowania i wiązania nie są dodatkiem do sylwetek, ale ich fundamentem. Tkaniny układają się w miękkie, przestrzenne formy, które zmieniają swój charakter podczas ruchu. Ubrania nie wyglądają jak sztywno zaprojektowane obiekty. Sprawiają wrażenie nieustannie zmieniających swoją formę, podobnie jak rzeźby Benglis, które często balansują między płynnością a monumentalnością.  

Ten dialog ze sztuką widać również w fakturach. Atelier Dior wykorzystało metaliczne, opalizujące tkaniny oraz materiały przypominające zgnieciony papier, a miękka srebrzysta siateczka odtwarza efekt industrialnej metalowej siatki obecnej w wielu realizacjach amerykańskiej artystki.  

Od Gudźaratu do Nowego Meksyku

Inspiracją nie stały się wyłącznie rzeźby Benglis, ale także miejsca, z którymi była związana przez lata.

Jednym z nich jest Ahmedabad w indyjskim stanie Gudźarat, gdzie artystka regularnie przebywała od końca lat 70. Obserwowane tam pawie zainspirowały ją do stworzenia cyklu Peacock, którego motywy Anderson przenosi do kolekcji w postaci wielobarwnych haftów, aplikacji z koralików i bogatych kompozycji kwiatowych.  

Drugim ważnym miejscem pozostaje Santa Fe w Nowym Meksyku. Kontrast między pustynnym krajobrazem amerykańskiego południowego zachodu a bujną roślinnością Indii wyznacza kolorystyczny rytm całej kolekcji. Intensywne odcienie kwiatów spotykają się z bardziej stonowanymi barwami przywołującymi suche powietrze i skaliste pejzaże.

Historia zapisana w tkaninie

Jednym z najbardziej interesujących elementów kolekcji są akcesoria. Jonathan Anderson kontynuuje rozwój projektu Dior Anthology, wykorzystując autentyczne fragmenty XVIII-wiecznych indyjskich tkanin chintz i indiennes. Pozyskane od wyspecjalizowanego kolekcjonera materiały zostały wykorzystane przy tworzeniu torebek Lady Dior Mini i Petit Dîner, dzięki czemu każda z nich staje się jednocześnie współczesnym projektem i nośnikiem historii rzemiosła.  

W kolekcji pojawiają się również nowe modele stworzone we współpracy z Lyndą Benglis. Metalicznie plisowana Dior Cigale, rzeźbiarska Dior Bow czy nowe interpretacje Lady Dior rozwijają motywy obecne w twórczości artystki, nie tracąc przy tym charakterystycznego języka Diora.  

Couture jako spotkanie kultur

To, co wyróżnia tę kolekcję, to również skala współpracy między rzemieślnikami z różnych części świata. Biżuteria powstała dzięki wspólnej pracy pracowni z Francji i Indii, między innymi z Dźajpuru. Masa perłowa, kryształ górski, onyks i karneol tworzą kompozycje inspirowane zarówno antycznymi tkaninami, jak i organicznymi formami obecnymi w pracach Benglis. Z kolei obuwie rozwija motyw świetlistych faktur poprzez satynowe czółenka, transparentne modele z motywem pawich piór oraz metaliczne kokardy wykonane z plisowanych materiałów.  

Moda jako dialog ze sztuką

Kolekcja Dior Haute Couture Jesień-Zima 2026/2027 nie jest próbą przełożenia sztuki na modę w dosłowny sposób. Jonathan Anderson nie cytuje prac Lyndy Benglis. Wykorzystuje jej sposób myślenia o materiale, ruchu i przestrzeni, pokazując, że haute couture i rzeźba mają ze sobą znacznie więcej wspólnego, niż mogłoby się wydawać.

To kolekcja, w której największą rolę odgrywa nie pojedyncza sylwetka, lecz proces powstawania formy. Drapowanie, plisowanie i ręczna praca z tkaniną stają się nie tylko techniką wykonania, ale głównym językiem całej opowieści. Dzięki temu Anderson po raz kolejny udowadnia, że couture może prowadzić dialog nie tylko z historią mody, ale również z historią sztuki.

The post Dior Haute Couture Jesień-Zima 2026/2027: Anderson oddaje głos Lyndzie Benglis first appeared on OCZY.MAG.

Po debiucie w świecie haute couture Matthieu Blazy kontynuuje budowanie własnego języka dla CHANEL. Kolekcja Jesień-Zima 2026/2027 Haute Couture nosi tytuł „Gaby and the Beanstalk” i czerpie inspirację z baśni, które Gabrielle Chanel przechowywała w swojej prywatnej bibliotece. To właśnie odnaleziona książka „Les Fées, Contes des Contes” stała się punktem wyjścia do całej kolekcji.  

Blazy nie tworzy jednak kostiumów inspirowanych literaturą. Baśnie stają się narzędziem do opowiedzenia historii o samym couture i relacji między ubraniem a kobietą, która je nosi. Projektant odwołuje się do takich opowieści jak Jaś i magiczna fasola czy Złotowłosa i trzy misie, ale ich motywy pojawiają się w subtelnych detalach, a nie dosłownych cytatach.  

Baśń ukryta w detalach

Pierwsza sylwetka pokazu przypomina klasyczny kostium CHANEL. Dopiero z bliska widać, że został wykonany z gipiury przypominającej pnącza magicznej fasoli, przeplatanej transparentnym jedwabnym muślinem. Modelka trzyma w dłoniach egzemplarz książki, która zainspirowała kolekcję, przenosząc opowieść z bibliotecznej półki na wybieg.  

Podobnych odniesień jest znacznie więcej. Obcas buta oplata roślinne pnącze, wieczorowa torebka przybiera formę śpiącego misia, a guziki przechodzą metamorfozę od kaczątka do łabędzia. To elementy, które nie dominują sylwetek, ale stopniowo odsłaniają kolejne warstwy narracji.

To, czego nie widać, jest równie ważne

Jednym z najciekawszych pomysłów Blazy’ego jest przeniesienie części opowieści do wnętrza ubrań. Malowane jedwabne podszewki, ukryte notatki wszywane do kieszeni, drobne talizmany zawieszone przy charakterystycznym łańcuszku wszywanym w dół żakietów czy niewielkie przedmioty schowane wewnątrz konstrukcji sprawiają, że każda sylwetka zyskuje własną, prywatną historię. To detale przeznaczone przede wszystkim dla osoby noszącej ubranie, a nie dla widzów pokazu.  

Blazy przypomina w ten sposób o jednej z najważniejszych cech haute couture – niezwykle osobistej relacji między rzemieślnikiem, ubraniem i jego właścicielką.

Haute couture stworzone do życia

Choć kolekcja odwołuje się do świata baśni, projektant nie zapomina o praktycznym wymiarze ubrań.

Sylwetki zostały skonstruowane tak, aby podążały za ruchem ciała. Charakterystyczne cięcia, rozcięcia i sposób budowania formy mają zapewniać większą swobodę, zamiast zamieniać couture w muzealny eksponat. Sam Blazy podkreśla, że są to ubrania stworzone do życia, a nie wyłącznie do oglądania. To podejście dobrze wpisuje się w filozofię Gabrielle Chanel, która od początku swojej działalności próbowała uwolnić kobiety od sztywności i ograniczeń narzucanych przez modę.

Rzemiosło pozostaje bohaterem

Choć narracja odgrywa w tej kolekcji ważną rolę, jej fundamentem pozostaje praca paryskich atelier. Za realizację projektów odpowiadały pracownie Tailleur, Flou oraz rzemieślnicy z le19M, specjalizujący się w haftach, plisowaniu, kapeluszach, biżuterii, tkactwie i obuwnictwie. To właśnie ich doświadczenie pozwoliło zamienić codzienne przedmioty i baśniowe motywy w elementy haute couture.  

Druga kolekcja Matthieu Blazy’ego pokazuje, że nowy dyrektor artystyczny nie zamierza budować przyszłości CHANEL wyłącznie poprzez reinterpretację archiwów. Znacznie bardziej interesuje go tworzenie nowych historii. W „Gaby and the Beanstalk” couture nie staje się ucieczką od rzeczywistości. Jest próbą pokazania, że nawet najbardziej codziennym ubraniom można nadać własną opowieść.

The post CHANEL Haute Couture Jesień-Zima 2026/2027: Baśnie, rzemiosło i Gabrielle Chanel first appeared on OCZY.MAG.

Od kilku sezonów to właśnie Schiaparelli rozpoczyna paryski Tydzień Mody Haute Couture, a pokazy Daniela Roseberry’ego należą do najbardziej wyczekiwanych wydarzeń całego kalendarza. Kolekcja Jesień-Zima 2026/2027, zatytułowana „The Call of the Void”, nie opowiada jednak o spektakularnych sylwetkach czy rekordowej liczbie godzin spędzonych w atelier. Tym razem projektant skupia się na samym procesie tworzenia.  

W notatkach do kolekcji Roseberry przyznaje, że po sukcesie poprzedniego sezonu próbował odtworzyć ten sam sposób pracy. Wyjazd w poszukiwaniu inspiracji, wizyta u Gaudíego w Barcelonie, przygotowany wcześniej plan. Nic z tego nie przyniosło oczekiwanego efektu. Dopiero porzucenie kontroli pozwoliło kolekcji nabrać właściwego kształtu.  

Haute couture poza utartymi schematami

To podejście znajduje odzwierciedlenie również w samych ubraniach. Roseberry świadomie odchodzi od materiałów tradycyjnie kojarzonych z haute couture. Jedwabie, satyny i wełny ustępują miejsca lateksowi, silikonowi oraz płatom farby wypiekanej i formowanej w trójwymiarowe sylwetki. Nie jest to próba szokowania. Projektant zadaje pytanie, czy wartość couture wynika z kosztowności materiału, czy z wyobraźni i umiejętności jego przekształcenia.  

W tym świecie silikon potrafi wyglądać równie szlachetnie jak jedwab, a materiały kojarzone dotąd z przemysłem stają się tworzywem dla najbardziej zaawansowanego rzemiosła.

Dom mody, który nie chce kopiować samego siebie

Jednym z ciekawszych elementów kolekcji jest świadome odejście od kodów, które w ostatnich latach stały się znakiem rozpoznawczym Schiaparelli. Kultowa kurtka domu mody nie odgrywa już głównej roli. Zostaje potraktowana jak dodatek do sylwetki, a nie jej centrum. To symboliczne przypomnienie, że nawet najbardziej rozpoznawalne elementy marki nie powinny pozostawać niezmienne. Jak podkreśla Roseberry, sama Elsa Schiaparelli uważała, że rzeczy dobrze znane należy nieustannie pokazywać w nowym świetle.  

Natura zamieniona w rzeźbę

Najbardziej widowiskowe projekty powstały dzięki eksperymentom z materiałami. Pojawiają się gorsety rzeźbione ręcznie, odlewane następnie z silikonu i malowane na mlecznoniebieski kolor. Kwiatowe motywy nie są haftowane, lecz budowane z setek elementów wykonanych z pończoch rozciągniętych na metalowych drutach i wykańczanych perłami. Inne sylwetki pokrywają prawdziwe kwiaty, rybie łuski czy lateksowe macki wyrastające z ramion marynarek.  

Kolorystyka czerpie inspirację ze świata przyrody. Obok czerni i charakterystycznego złota Schiaparelli pojawiają się odcienie homarowego różu, szafranu, mięty, mandarynki i fioletu, przywołujące florę oraz podwodny świat.  

Największym luksusem pozostaje człowiek

Choć kolekcja pełna jest eksperymentalnych materiałów, Daniel Roseberry wyraźnie podkreśla, że prawdziwą wartością haute couture nie są ani silikon, ani złoto. Za każdą sylwetką stoją rzemieślnicy pracujący w paryskich atelier Schiaparelli. To ich doświadczenie pozwala projektantom sięgać po rozwiązania, które jeszcze kilka lat temu wydawały się niemożliwe do wykonania. Właśnie dlatego, zdaniem Roseberry’ego, największym luksusem haute couture pozostają nie materiały, lecz ludzkie ręce i wiedza przekazywana z pokolenia na pokolenie.  

Schiaparelli nie zamierza wybierać między tradycją a eksperymentem. Daniel Roseberry wykorzystuje rzemiosło jako narzędzie do przekraczania kolejnych granic, przypominając, że moda najwyższej próby zaczyna się tam, gdzie kończą się gotowe odpowiedzi.

The post Schiaparelli otworzyło Tydzień Mody Haute Couture. Daniel Roseberry zabiera couture w nieznane first appeared on OCZY.MAG.

Drapowanie, które żyje

Jedwabna tafta oplata ciało z wyczuwalnym rytmem. Każdy krok uruchamia materiał, który zdaje się oddychać, opadać, podnosić. Miss Sohee nie traktuje tkaniny jako powierzchni, ale jako formę w ciągłym dialogu z ruchem. To ważne, bo cała kolekcja opiera się na przekonaniu, że moda zaczyna się tam, gdzie ubranie przestaje być statyczne. I to widać w każdym looku — nic nie jest tu przypadkowo „ładne”  .

Bambusowe ogrody, kwiaty wiśni, glicynie — motywy natury nie są nadrukiem ani ilustracją. One dosłownie wyrastają z sylwetki. Ręcznie wykonane elementy z piór i cienkich warstw mosiądzu rozmywają granicę między organicznym a skonstruowanym. To couture, które nie próbuje być delikatne. Jest precyzyjne, gęste od znaczeń, czasem wręcz ciężkie od pracy rąk — ponad 37 tysięcy kryształów Swarovskiego, tysiące godzin haftu, ale bez ostentacji.

Sylwetka jako okno

Jednym z najmocniejszych wątków kolekcji jest inspiracja oknem i cieniem. Kobieca sylwetka działa tu jak rama, w której umieszczane są wyobrażone sceny: ogrody, niebo przechodzące od zmierzchu do nocy, abstrakcyjne pejzaże. Haft nie kończy się na ubraniu — rozlewa się na obiekty, parawany, krzesła. Miss Sohee świadomie rozszerza pole couture poza ciało, traktując je jako część większej instalacji. To gest rzadki i odważny.

Ręczne malowanie jedwabnych organz, inspirowane koreańskim malarstwem pejzażowym sansuhwa, to nie hołd dla archiwum, ale przeniesienie języka sztuki na modę. Warstwowe transparentności budują głębię jak tusz rozmywający się na papierze. Widać tu ogromną dyscyplinę formalną — nic nie jest ilustracyjne, wszystko podporządkowane jest ciszy i rytmowi obrazu.

Przezroczystość bez wstydu

Kolekcja otwarcie celebruje nagość. Japońska organza, jedna z najlżejszych tkanin na świecie, unosi się wokół ciała jak powietrze. Miss Sohee nie ukrywa sylwetki, nie maskuje jej. Przezroczystość nie jest tu prowokacją, lecz akceptacją. To couture, które nie boi się kruchości i nie próbuje jej przykrywać.

Looki są zaprojektowane jako sekwencja — każdy odpowiada na poprzedni, zmieniając nastrój, skalę, gęstość detalu. W tle pojawia się dyskretny duch lat 60.: proste linie, kontrolowana elegancja, forma, która pozwala wybrzmieć rzemiosłu. Finałowa suknia ślubna w bieli, z welonem haftowanym kryształami inspirowanymi falami morskimi, unika patosu. Jest cicha, skupiona, niemal medytacyjna. Kapturowy welon odwołujący się do tradycji koreańskiej nie zamyka narracji — raczej ją zawiesza.

Miss Sohee Haute Couture Wiosna–Lato 2026 to kolekcja o kobiecości, która nie potrzebuje deklaracji. O dziedzictwie, które nie jest ciężarem. I o wyobraźni, która traktuje ubranie jak dzieło noszone na ciele, a nie produkt. To couture wymagające czasu i uwagi — i dokładnie dlatego działa.

The post Miss Sohee Haute Couture Wiosna–Lato 2026: Ciało jako rama, emocja jako materia first appeared on OCZY.MAG.