Drapowanie, które żyje

Jedwabna tafta oplata ciało z wyczuwalnym rytmem. Każdy krok uruchamia materiał, który zdaje się oddychać, opadać, podnosić. Miss Sohee nie traktuje tkaniny jako powierzchni, ale jako formę w ciągłym dialogu z ruchem. To ważne, bo cała kolekcja opiera się na przekonaniu, że moda zaczyna się tam, gdzie ubranie przestaje być statyczne. I to widać w każdym looku — nic nie jest tu przypadkowo „ładne”  .

Bambusowe ogrody, kwiaty wiśni, glicynie — motywy natury nie są nadrukiem ani ilustracją. One dosłownie wyrastają z sylwetki. Ręcznie wykonane elementy z piór i cienkich warstw mosiądzu rozmywają granicę między organicznym a skonstruowanym. To couture, które nie próbuje być delikatne. Jest precyzyjne, gęste od znaczeń, czasem wręcz ciężkie od pracy rąk — ponad 37 tysięcy kryształów Swarovskiego, tysiące godzin haftu, ale bez ostentacji.

Sylwetka jako okno

Jednym z najmocniejszych wątków kolekcji jest inspiracja oknem i cieniem. Kobieca sylwetka działa tu jak rama, w której umieszczane są wyobrażone sceny: ogrody, niebo przechodzące od zmierzchu do nocy, abstrakcyjne pejzaże. Haft nie kończy się na ubraniu — rozlewa się na obiekty, parawany, krzesła. Miss Sohee świadomie rozszerza pole couture poza ciało, traktując je jako część większej instalacji. To gest rzadki i odważny.

Ręczne malowanie jedwabnych organz, inspirowane koreańskim malarstwem pejzażowym sansuhwa, to nie hołd dla archiwum, ale przeniesienie języka sztuki na modę. Warstwowe transparentności budują głębię jak tusz rozmywający się na papierze. Widać tu ogromną dyscyplinę formalną — nic nie jest ilustracyjne, wszystko podporządkowane jest ciszy i rytmowi obrazu.

Przezroczystość bez wstydu

Kolekcja otwarcie celebruje nagość. Japońska organza, jedna z najlżejszych tkanin na świecie, unosi się wokół ciała jak powietrze. Miss Sohee nie ukrywa sylwetki, nie maskuje jej. Przezroczystość nie jest tu prowokacją, lecz akceptacją. To couture, które nie boi się kruchości i nie próbuje jej przykrywać.

Looki są zaprojektowane jako sekwencja — każdy odpowiada na poprzedni, zmieniając nastrój, skalę, gęstość detalu. W tle pojawia się dyskretny duch lat 60.: proste linie, kontrolowana elegancja, forma, która pozwala wybrzmieć rzemiosłu. Finałowa suknia ślubna w bieli, z welonem haftowanym kryształami inspirowanymi falami morskimi, unika patosu. Jest cicha, skupiona, niemal medytacyjna. Kapturowy welon odwołujący się do tradycji koreańskiej nie zamyka narracji — raczej ją zawiesza.

Miss Sohee Haute Couture Wiosna–Lato 2026 to kolekcja o kobiecości, która nie potrzebuje deklaracji. O dziedzictwie, które nie jest ciężarem. I o wyobraźni, która traktuje ubranie jak dzieło noszone na ciele, a nie produkt. To couture wymagające czasu i uwagi — i dokładnie dlatego działa.

The post Miss Sohee Haute Couture Wiosna–Lato 2026: Ciało jako rama, emocja jako materia first appeared on OCZY.MAG.

Sylwetka, która stawia opór

Patrząc na pierwsze wyjścia, ma się wrażenie, że suknie stawiają opór powietrzu. Balonowe objętości, szerokie spódnice, ramiona budowane jak elementy scenografii. To nie są lekkie, płynące kreacje. One ważą. Wizualnie i emocjonalnie. Każdy krok modelki uruchamia materiał, który reaguje z opóźnieniem. Jakby ciało było tylko pretekstem do pokazania mechaniki formy.

Motyw latawca nie jest tu poetycką ilustracją. To narzędzie. Taśmy unoszące fragmenty sukien, metalowe pręty trzymające tkaniny w napięciu, plisy, które rozkładają się i zamykają jak system. Czasem wygląda to jak zabawka w wersji haute couture, czasem jak eksperyment z pracowni inżynieryjnej. I właśnie w tym napięciu między dziecięcą logiką a precyzją konstrukcji kolekcja łapie rytm.

Kolor wchodzi jak zakłócenie

Gdy pojawia się kolor, nie przynosi ulgi. Neonowy róż, żółć, mięta czy pomarańcz nie są tu „ładnym akcentem”. One tną czerń. Wchodzą nagle, punktowo, często w ruchu. Panniers z fluorescencyjnego tiulu, metalowe elementy w czystych barwach, plisy przechodzące w gradient. To momenty, które przyciągają wzrok, ale nie pozwalają się rozleniwić. Kolor nie ociepla — kolor destabilizuje.

W kolekcji Viktor&Rolf detale grają pierwsze skrzypce. Rękawy przypominające obiekty przestrzenne, kołnierze budowane warstwowo, kokardy, które bardziej unoszą niż zdobią. Są suknie, które z daleka wydają się klasyczne, a z bliska ujawniają system podtrzymujący całą bryłę.

Końcowe wyjścia nie są wyciszeniem. Raczej momentem zawieszenia. Sylwetka, która wygląda, jakby unosiła się nad wybiegiem, nie zamyka historii, tylko ją urywa. Viktor&Rolf zostawiają widza w stanie lekkiego niedosytu. I bardzo dobrze. Viktor&Rolf Haute Couture Wiosna–Lato 2026 nie chce być domknięta ani wygodna. To pokaz o kontroli i puszczaniu kontroli jednocześnie. O tym, że forma może wznieść się wysoko, jeśli ktoś naprawdę pociągnie za linkę.

^{fot. dzięki uprzejmości Viktor&Rolf}

The post Viktor&Rolf Haute Couture Wiosna-Lato 2026: Lot bez autopilota first appeared on OCZY.MAG.

Couture bez rewolucji

Anderson nie próbuje udowodnić, że couture trzeba dziś zdefiniować od nowa. Zamiast tego opiera kolekcję na rzemiośle i klasycznych kodach Diora, delikatnie przesuwając akcenty. Inspiracje naturą, czasem i obiektami „z historią” są tu raczej ramą narracyjną niż realnym game changerem. Odniesienia do XVIII-wiecznych tkanin działają bardziej jako konceptualne tło niż wyraźny motor projektowy.

To couture bardzo poprawne. Dopieszczone technicznie, ale bez momentów ryzyka. Jeśli ktoś spodziewał się po Andersonie radykalnego gestu – tu go nie znajdzie.

Sylwetka: miękko, bez napięcia

Kolekcja stawia na miękką linię i pracę z ruchem ciała. Brak gorsetowej konstrukcji i architektonicznych form to świadoma decyzja, ale też bezpieczna. Warstwy szyfonu, organzy, tiulu i jedwabiu układają się przewidywalnie. Hafty kwiatowe i przestrzenne aplikacje są wykonane perfekcyjnie, choć trudno mówić o zaskoczeniu.

Ciekawszym elementem jest wprowadzenie dzianin do couture. To jeden z niewielu momentów, w których Anderson rzeczywiście próbuje poszerzyć definicję tej kategorii. Szkoda, że ten wątek nie został pociągnięty mocniej.

Najlepiej w Dior Haute Couture Wiosna-Lato 2026 wypadają dodatki. Torebki są zaprojektowane jak autonomiczne obiekty – często z wykorzystaniem XVIII-wiecznych tkanin, patchworków i haftów. Nowe interpretacje Lady Dior są czytelne, ale nienachalne. To elementy, które realnie budują kolekcję i nadają jej charakter.

Podobnie jest z butami. Modele inspirowane archiwalnymi projektami Rogera Viviera dla Diora, z kwadratowym noskiem i bogatymi zdobieniami, są jednym z wyraźniejszych ukłonów w stronę historii domu. Tu cytat działa, bo jest osadzony w konkretnej formie.

Biżuteria i estetyka kolekcjonerska

Biżuteria couture oparta na motywach miniaturowych portretów, orchidei i kamieni ozdobnych wpisuje się w estetykę kolekcjonerską. To projekty bardziej do oglądania niż noszenia, ale w kontekście couture jest to akceptowalne. Fragmenty meteorytów i masywne formy dodają ciężaru wizualnego, którego czasem brakuje w samych sylwetkach.

Towarzysząca kolekcji wystawa „Grammar of Forms” w Musée Rodin pełni rolę dopowiedzenia. Zestawienie projektów Andersona z archiwami Diora i ceramiką Magdalene Odundo porządkuje narrację, którą sam pokaz zostawił raczej otwartą. To wystawa lepiej tłumaczy ambicje tej kolekcji niż sam runway.

Dior Haute Couture Wiosna-Lato 2026 to solidny, ale zachowawczy debiut. Anderson pokazuje, że potrafi pracować w ramach couture i szanuje archiwa. Na prawdziwe ryzyko i wyraźny autorski głos przyjdzie jeszcze poczekać.  

The post Dior Haute Couture Wiosna-Lato 2026: Pierwszy rozdział Jonathana Andersona first appeared on OCZY.MAG.

CHANEL Haute Couture Wiosna–Lato 2026 i redefinicja kostiumu

Pokaz otwiera kostium CHANEL, pozbawiony ciężaru i zredukowany do podstawowych elementów konstrukcyjnych. Wykonany z transparentnej jedwabnej museliny w jasnych tonach, zachowuje czytelne linie, ale zyskuje lekkość i swobodę ruchu. To nie rekonstrukcja archiwum, lecz analiza formy, która przez dekady definiowała dom mody. Blazy traktuje kostium jako strukturę otwartą, reagującą na sylwetkę i sposób noszenia.  

Jednym z wyraźnych elementów kolekcji jest przeniesienie tego, co zwykle pozostaje niewidoczne, na zewnątrz ubrania. Haftowane listy, motywy flakonu N°5, czerwonej szminki czy drobne osobiste symbole pojawiają się wszyte w podszewki, kieszenie, wnętrza toreb lub zawieszone na charakterystycznym łańcuchu CHANEL. Te detale funkcjonują jako elementy narracyjne, podkreślające osobisty wymiar couture i jego związek z historią noszącej je osoby.

Flou i tailleur w jednym systemie

Kolekcja konsekwentnie łączy pracę atelier flou i tailleur. Od sylwetek opartych na precyzyjnym krawiectwie w czerni, po bardziej złożone realizacje wykorzystujące haft, plisowanie, warstwowanie i tkanie. Efekty powierzchniowe przypominające upierzenie ptaków powstają głównie poprzez techniki rzemieślnicze, a nie przez dosłowne użycie piór. Widać tu wyraźny nacisk na proces i czas pracy zespołów rzemieślniczych, w tym le19M.  

Motyw ptaka jako struktura kolekcji

Postacie ptaków pojawiają się w kolekcji jako system form i faktur, a nie dekoracyjny temat. Sylwetki różnią się proporcją, objętością i detalem, od prostych i monochromatycznych po bardziej złożone kolorystycznie. Motyw ten porządkuje kolejne wyjścia i pozwala na zróżnicowanie konstrukcji przy zachowaniu spójnej estetyki.

Paleta barw rozwija się od czerni i neutralnych odcieni do bardziej intensywnych kolorów. Barwa pełni rolę konstrukcyjną, podkreślając linie, rytm haftów i pracę materiału. Nie jest autonomicznym elementem narracji, lecz pozostaje podporządkowana formie i ruchowi sylwetki.  

CHANEL Haute Couture Wiosna–Lato 2026 wyraźnie ustawia couture jako fundament domu mody, a nie jego komentarz. Matthieu Blazy skupia się na konstrukcji, rzemiośle i relacji z osobą noszącą ubranie. To kolekcja, która porządkuje język CHANEL, wzmacniając jego podstawowe kody bez potrzeby ich przekształcania.

^{fot. dzięki uprzejmości CHANEL}

The post CHANEL Haute Couture Wiosna–Lato 2026: Powrót do fundamentów domu first appeared on OCZY.MAG.

Schiaparelli Haute Couture Wiosna–Lato 2026 i architektura sylwetki

Sylwetki w kolekcji budowane są wokół charakterystycznych dla domu elementów: ostrych ramion, bioder „defying gravity”, wyraźnie zaznaczonych linii gorsetowych. Kurtki Elsa, bustiery i suknie wieczorowe funkcjonują jako obiekty o określonej strukturze, nie jako wariacje na temat klasycznej elegancji. Konstrukcja pozostaje czytelna, nawet wtedy, gdy forma staje się skrajnie złożona.

Wiele projektów opiera się na kontrastach materiałowych: tulle zestawione z crinem, koronka montowana w technice bas-relief, jedwabne hafty przechodzące w reliefy i aplikacje 3D. Te zabiegi nie pełnią funkcji dekoracyjnej. Są narzędziem modelowania objętości.  

Materiał i czas

Kolekcja otwarcie eksponuje nakład pracy atelier. Wiele realizacji wymagało od kilku do nawet ośmiu tysięcy godzin ręcznego haftu. Feathers — zarówno naturalne, jak i wykonane w technice trompe-l’œil z nici jedwabnych — pojawiają się jako element konstrukcyjny, a nie wykończeniowy. Podobnie muszle, kryształy i perły są integralną częścią bryły, a nie dodatkiem na jej powierzchni.

Roseberry świadomie akcentuje fakturę i ciężar materiałów. To couture, które nie próbuje wyglądać lekko ani efemerycznie. Projekty mają masę, opór i wyraźny punkt ciężkości.

Ikonografia domu

W kolekcji konsekwentnie powracają kody Schiaparelli: motyw-symbol dziurki od klucza, biżuteria inspirowana anatomią, głowy ptaków modelowane ręcznie z żywicy i metalu, elementy fauny przeniesione w język konstrukcji. Odniesienia do archiwum Elsy Schiaparelli są czytelne, ale nie cytowane dosłownie. Zamiast rekonstrukcji pojawia się reinterpretacja oparta na współczesnych technikach i proporcjach.

Wyraźnie zaznaczona jest także linia biżuterii couture, traktowanej jako część sylwetki, nie akcesorium. Naszyjniki, kolczyki i headpiece’y współtworzą strukturę projektów, często stabilizując ich formę.  

Paleta barw opiera się głównie na czerni, kości słoniowej i odcieniach czekolady, przełamywanych intensywnymi sfumato w neonowych tonach: zieleni, różu, pomarańczy, błękitu. Kolor nie buduje nastroju. Służy podkreśleniu konstrukcji, zaznaczeniu punktów napięcia i kierunku ruchu formy.

Couture bez kompromisów

Schiaparelli Haute Couture Wiosna–Lato 2026 to kolekcja mocno zdyscyplinowana i jednoznaczna. Nie próbuje tłumaczyć sensu haute couture ani go upraszczać. Pokazuje je jako obszar pracy wymagającej skrajnej precyzji, czasu i decyzji projektowych, które nie podlegają sezonowym korektom. To couture projektowane z myślą o formie i rzemiośle, nie o efekcie.

The post Schiaparelli Haute Couture Wiosna–Lato 2026: Rzemiosło, struktura i całkowita kontrola formy first appeared on OCZY.MAG.

Czerń, która nie jest czarna

Pod hasłem „Noir Séduisant” kryje się kolekcja, która rozbraja prosty stereotyp czerni jako czegoś „monotonnego” czy „bezpiecznego”. Armani pokazuje, że ten kolor może mieć setki twarzy – od grafitowego weluru po błyszczące jedwabie, od matowych smokingów po rozświetlone złotem podszycia. Gra kontrastów buduje dramaturgię – między światłem a cieniem, między męskością a kobiecością, między konstrukcją a miękkością materiałów.

Męski smoking na kobiecym ciele

Kolekcja otwiera się zwiewnymi sukniami z kolorowymi haftami, ale to właśnie czarne stylizacje przejmują scenę. Armani reinterpretuje klasykę – smoking, frak, żakiet – ale zamiast maskować ciało, pozwala mu przemówić. Żakiety noszone na gołe ciało, dopasowane marynarki ze śnieżnobiałymi koszulami, muchy i spodnie o wąskim kroju tworzą sylwetkę ostrą jak brzytwa, ale wciąż zmysłową.

Ten balans między tym, co „męskie” i „kobiece” nie jest u Armaniego żadną kontrowersją – raczej wyrafinowaną grą formalnych kodów. To moda, która flirtuje, ale z klasą.

Blask w cieniu

Wieczorowe suknie przypominają o teatralnym potencjale Haute Couture. Długie, opływowe formy urozmaicone są przeskalowanymi kokardami, przezroczystymi wstawkami i mankietami przypominającymi biżuterię. Ale to tkaniny grają tu pierwsze skrzypce – połysk metalicznego jedwabiu sąsiaduje z głębokim welurem, a mieniące się kryształki ukryte wewnątrz rozchylonych połów fraka delikatnie łapią światło. To nie jest czysta elegancja – to uwodzenie w białych rękawiczkach.

Gramatyka czerni

W tej kolekcji Armani nie tylko szyje ubrania – on pisze język. Język stylu, w którym przeciwieństwa się przyciągają. Czerń nie oznacza już zamknięcia – wręcz przeciwnie. To przestrzeń, w której można opowiadać wszystko: nostalgię, siłę, subtelność, ekstrawagancję.

W czasach, gdy moda coraz częściej krzyczy, Armani mówi szeptem. I to właśnie ten szept – pełen wyrafinowania, spokoju i autentycznego luksusu – robi największe wrażenie.

The post Armani Privé Jesień-Zima 2025/2026: Czerń, która uwodzi światło first appeared on OCZY.MAG.

Van Herpen już dawno przestała traktować modę jako produkt. W “Sympoiesis” idzie o krok dalej – kolekcja powstaje w ścisłej relacji z oceanem jako żywym organizmem. Główna inspiracja? Teoria Gai Jamesa Lovelocka, która zakłada, że Ziemia to jeden wielki, samoregulujący się organizm, a ocean jest jego bijącym sercem. I to właśnie ocean staje się bohaterem tej opowieści – nie jako tło, ale jako głos. Głos alarmowy.

Kolekcja otwiera się performance’em z udziałem tancerki w futurystycznym materiale z Japonii – airfabric – który dosłownie maluje światłem każdy ruch ciała. Scenografia to gra świateł i dźwięków autorstwa Nicka Verstanda, a tancerka znika i pojawia się jak bioluminescencyjna meduza. To hołd dla Loïe Fuller, pionierki tańca nowoczesnego, ale też pełnoprawna demonstracja: natura nie jest pasywna – ona tańczy, walczy, reaguje.

Najgłośniej mówi “żywa suknia” – wspólne dzieło Van Herpen i biodesignera Chrisa Bellamy’ego. To nie metafora: kreacja zawiera 125 milionów żyjących alg Pyrocystis Lunula, które świecą pod wpływem ruchu. Algi hodowane były przez kilka miesięcy w wodzie morskiej, w precyzyjnie kontrolowanych warunkach. Efekt? Organizm, nie ubranie. Suknia, którą trzeba karmić, pielęgnować, utrzymywać przy życiu. Czy to przyszłość mody? A może jej ostatni etap?

W całej kolekcji tkaniny falują, jakby oddychały wodą – od barwionego organzy z wplecionymi włóknami z białka warzonego przez japońską firmę Spiber (tak, moda fermentuje) po skrzydlate struktury stworzone z pomocą artysty Casey’a Currana, inspirowane mikroskopijną budową świecących alg. Van Herpen sięga po żywioł w jego najbardziej ulotnej formie, jakby chciała zatrzymać chwilę tuż przed tym, jak fala opadnie.

Pokaz nie działa tylko na wzrok – każda sylwetka wchodzi na wybieg w otoczeniu zapachu stworzonego specjalnie na tę okazję przez mistrza perfumiarstwa Francisa Kurkdjiana. To podwodna aura zamknięta w molekułach – ledwo wyczuwalna, a jednak budująca narrację. Moda multisensoryczna? Zdecydowanie.

Nie brakuje też przemyślanego, surowego piękna: jedwabne suknie zawieszone na karbonowych strukturach, przypominające dryfujące galaretki nieśmiertelnej meduzy Dohrnii. Kolorystyka? Od łososiowego różu po śliwkową czerń – jakby tkaniny zanurzały się w głębokich wodach, niknąc powoli z pola widzenia.

Buty? Współpraca z Rombaut – awangardowe, metaliczne, otoczone jakby echem sonaru. Brzmi futurystycznie? Tak. Ale ta przyszłość już się dzieje.

Van Herpen mówi jasno: moda nie może być dłużej ślepa na planetę. Sympoiesis nie tylko pokazuje nowy kierunek – ona go projektuje. To nie jest kolekcja do noszenia – to kolekcja do przemyślenia. Do poczucia na skórze i w trzewiach. Do bycia częścią – razem z nią, z oceanem, z każdym mikroskopijnym organizmem, który wciąż próbuje oddychać mimo naszej obojętności.

W świecie, w którym luksus oznacza nadprodukcję, van Herpen redefiniuje pojęcie couture. Jej kreacje nie chcą być modne. Chcą być potrzebne.

The post Iris van Herpen Haute Couture Jesień-Zima 2025/2026: W rytmie oceanu first appeared on OCZY.MAG.

To, co Elie Saab robi najlepiej – czyli łączenie luksusu z bajkowym romantyzmem – tym razem nabrało zuchwałego tonu. Projektant bawi się konwencją dworskiej estetyki, reanimując ją z pomocą nowoczesnych proporcji, teatralnych objętości i… francuskiej bielizny. Tak, bo gorset wraca – nie jako element opresji, lecz jako oręż uwodzenia. W czerni aksamitnej, w wersji metalicznej lub zanurzonej w koronkowych warstwach – kształtuje ciało jak rzeźba, ale z przymrużeniem oka.

Na wybieg wkroczyły sylwetki przypominające arystokratki z przyszłości: suknie z moiré i tafty odsłaniające subtelnie ramiona lub biodra, pełne kokard i falban, które zamiast infantylności niosą w sobie zmysłowy przekaz. A kolorystyka? Pastelowe makaroniki w odcieniach różu, błękitu i mięty mieszają się z imperialną czernią i złotem – kontrastując jak delikatność z potęgą.

Nie zabrakło florystycznych motywów, ale tu nie ma miejsca na łagodną nostalgię. Kwiaty wybuchają z tkanin, printów i brokatów jak manifestacja (ups, powiedzmy raczej: wyrazista deklaracja) kobiecej energii. A gdy nadchodzi wieczór, na scenę wkraczają peleryny z aksamitu, zamiatające podłogę z nonszalancją gwiazdy filmowej z lat 30. Wszystko to uzupełnione perfekcyjnie wykonanymi akcesoriami – torebkami, które przypominają, że couture dziś to nie tylko suknie, ale i pełen lifestyle.

Kulminacją pokazu była panna młoda – nie delikatna dziewczyna z wieńcem, lecz monarchini, której tren mieni się perłą i srebrzystymi haftami, a spojrzenie mówi jedno: „To ja tu rządzę”.

Elie Saab w kolekcji haute couture AW25/26 nie wymyśla kobiety na nowo – on ją celebruje taką, jaka jest: pełną kontrastów, niemożliwą do zaszufladkowania, zmysłową i niepokorną. To moda nie dla tych, którzy chcą się ukryć, ale dla tych, którzy wchodzą do pokoju i zmieniają jego temperaturę. Kolekcja „La Nouvelle Cour” to dwór bez etykiety, ale z wielką klasą.

The post Elie Saab Haute Couture Jesień-Zima 2025/2026: Królewskie fantazje nowoczesnej dekadencji first appeared on OCZY.MAG.

Balenciaga i “niemożliwa perfekcja”

Już od pierwszych sylwetek widać, że Gvasalia nie zamierzał się powtarzać. Konstrukcje są rzeźbiarskie, ale jednocześnie lekkie i świadomie zredukowane. To zabawa z proporcjami – znajdziemy tu mocno przerysowaną talię stworzoną dzięki „wygodnemu” gorsetowi, reinterpretacje płaszczy car coat czy bomber jacket, które wyglądają, jakby były z powietrza. Nawet puffery i maxi płaszcze z kaszmiru i wikunii zyskują buntowniczy, niemal motocyklowy sznyt.

To couture w wersji codziennej – Gvasalia otwarcie mówi, że jego kolekcja to “ultimate wardrobe”, czyli garderoba idealna. Nie dla balowej księżniczki, lecz dla świadomej kobiety XXI wieku. Couture ma istnieć poza salą balową – w rzeczywistości, która również zasługuje na najwyższą jakość i kunszt.

La Bourgeoisie, czyli żelazna dama 2025

Inspiracją wyjściową były kody ubioru klasy wyższej – “La Bourgeoisie” – jednak przefiltrowane przez mroczne okulary Gvasalii. Mamy więc monumentalne żakiety z tulipanowymi klapami, które niczym rama obrazowa otaczają twarz, stójkowe kołnierze à la Medyceusze czy wręcz Nosferatu. To stylizacja silna, surowa, czasem teatralna – ale nie oderwana od rzeczywistości.

Demna lubi przemycać do kolekcji ślady wspomnień. Przykład? Garnitur Danielle to rekonstrukcja kostiumu w pepitkę z 1967 roku, inspirowana ikoną noszącą „balenciagowską” postawę. Z kolei kwiecisty wzór z 1957 roku powraca w formie cekinowej garsonki i torebki – stylizowanej na obrus z dzieciństwa projektanta. Niby couture, a jednak bliskie ciału.

Wyjątkowo poetyckim akcentem jest też finałowa kreacja z gipiurowej koronki, noszona przez modelkę Elizę – bezszwowa suknia rzeźbiarska, stworzona technikami millineryjnymi, ma być esencją Balenciagi.

Hollywood w wersji Demny – błysk, fetysze i kult

Gvasalia nigdy nie ukrywał fascynacji Złotą Erą Hollywood. W tej kolekcji dostajemy ją w stylu noir: czarna suknia “Diva” inspirowana Marilyn Monroe, pudroworóżowa “Debiutantka” z ultralekkiej organzy czy kreacja z tylko jednym szwem (!).

Kim Kardashian jako Elizabeth Taylor? Tak, ale w wersji Demny – z „futrem” z haftowanych piór i halką jak z „Kotki na gorącym blaszanym dachu”. Całość dopełniają autentyczne diamentowe kolczyki Liz, wypożyczone z kolekcji Lorraine Schwartz. To nie tylko moda – to kult.

Couture dla każdego ciała

Nie zabrakło również manifestu ciała. Dziewięć garniturów uszytych przez neapolitańskie, rodzinne atelier to ukłon w stronę stylu Vincenzo Attoliniego. Powstały jako modele “one size fits all” – stworzone na bodybuilderze, noszone przez modele o różnych sylwetkach. Tu nie ubranie definiuje ciało, ale ciało definiuje ubranie.

Logo? Zapomnij. Na torebkach zamiast marki widnieje imię właściciela. Broszki zrobione są z… papierów z podłogi pracowni. Sneaker couture powstaje ręcznie, jak klasyczny but rzemieślniczy. A aktówka? To teraz biżuteryjne etui na laptopa.

Nieprzypadkowo biżuteria została przygotowana specjalnie na tę okazję – ponad 1000 karatów białych diamentów, szafirów, szmaragdów i padparadża. Ekstrawagancja, ale z duszą.

Balenciaga 2025 – dekada zamknięta, dziedzictwo otwarte

Gvasalia kończy swoją dekadę w Balenciadze nie westchnieniem, a krzykiem – eleganckim, przemyślanym i wzruszającym. To kolekcja, w której splatają się historia, osobista pamięć, eksperyment i czyste rzemiosło. Czy to nowy początek? Możliwe. Ale na pewno to mocne zamknięcie rozdziału, który zmienił oblicze mody haute couture.

The post Balenciaga Haute Couture Jesień-Zima 2025/2026 54: Pożegnanie Gvasalii… z przytupem first appeared on OCZY.MAG.

W Alta Moda 2025, pokazanej w antycznych Forach Cesarskich, projektanci nie bali się przesady. Ich Rzym nie był historycznie poprawny – był filmowy, pełen cytatów z włoskiego neorealizmu, Felliniego i lukrowanego baroku. Modelki przemykały niczym rzymskie boginie w jedwabnych togach, biżuteriach przypominających relikwie i haftach tak gęstych, że bardziej przypominały freski niż ubrania.

To nie był hołd dla Rzymu – to była jego fantazja. Rzym jako mit, jako sen. Stylizacje przypominały rzeźby Berniniego, marmury z Watykanu i aureole z malarstwa sakralnego. Ale też – momentami – teatralne przebrania. Czy to jeszcze moda, czy już opera? Granica się rozmywa. I bardzo dobrze. Bo właśnie to jest siłą Alta Moda – nie musi udawać codzienności.

Alta Sartoria – moda męska z zapachem kadzidła

Dzień później, w Castel Sant’Angelo, odbył się pokaz męskiej linii Alta Sartoria. Jeśli Alta Moda była hołdem dla rzymskiego baroku i antyku, to Sartoria zanurzyła się w religijnej estetyce. Sutanny, kryształowe ornaty, hafty w kształcie monstrancji i papieskie purpury. Mężczyźni wyglądali jak kardynałowie haute couture. Było podniośle. Nawet nieco patetycznie. Ale też… pięknie.

Zamiast kpić z religii, Dolce & Gabbana pokazali, że potrafią ją reinterpretować z nabożnością, ale bez dewocji. Choć łatwo byłoby ich oskarżyć o bluźnierstwo, to w rzeczywistości mamy tu raczej próbę zrozumienia tego, czym była sacra bellezza – święta uroda – która przez wieki rządziła włoską estetyką.

To moda, która mówi językiem złota, kadzideł i rytuałów. Czy każdy chciałby to nosić? Nie. Ale nie o to chodzi. Sartoria to modlitwa krawiectwa – misterium poświęcone detalowi, konstrukcji i tkaninie. To odpowiedź Dolce & Gabbana na modę męską, która coraz częściej dryfuje w stronę minimalizmu. Tu minimalizmu nie ma. Tu jest błysk, przepych, dogmat formy.

Te dwa pokazy należy czytać razem – jako dwugłos. Alta Moda i Alta Sartoria 2025 to manifest, który mówi: “moda to dziedzictwo”. W dobie TikToka, sztucznej inteligencji i greenwashingu, Dolce & Gabbana przypominają o innej warstwie mody – tej zakorzenionej w historii, w rękodziele, w teatralności.

Czy to przystaje do naszych czasów? I tak, i nie.

Z jednej strony – ich pokazy są reliktem. Spektaklem dla 1% najbogatszych, często niezrozumiałym, a nawet oburzającym (vide religijne odniesienia w Sartorii). Z drugiej – to właśnie ten luksus, ten „surplus” i nadmiar pokazuje, że moda to nie tylko ubranie, ale światopogląd, opowieść, rytuał. A Dolce & Gabbana opowiadają go z taką włoską czułością, że nawet najbardziej przerysowane gorsety czy korony z brązu wydają się… logiczne.

Warto też zauważyć, że ich kolekcje są odpowiedzią na coś, co powraca coraz mocniej – tęsknotę za monumentalnością. Mamy dość minimalistycznych marynarek i białych sneakersów. Chcemy emocji, opowieści, przesady. Dolce & Gabbana dają to z rozmachem. Z antyczną dumą.

Czy pokaz Dolce & Gabbana w Rzymie zmieni bieg mody? Nie. Ale nie musi. To nie rewolucja, to celebracja. Ich Alta Moda i Alta Sartoria to świadome granie estetycznymi archetypami włoskości. To teatr, rytuał, moda jako religia i mit jednocześnie. Można się z tego śmiać – ale trudno nie poczuć respektu.

Jeśli inne domy mody wciąż mówią o „kapsułach”, „zrównoważonym podejściu” i „modzie na co dzień” – to Dolce & Gabbana bezczelnie przypominają: nie wszyscy chcą nosić ubrania – niektórzy chcą je czcić.

The post Alta Moda 2025: Dolce & Gabbana znowu przesadzają – i właśnie za to ich kochamy first appeared on OCZY.MAG.