Charlotte Perriand

"Wymyślając nowy świat"

Dwadzieścia lat po zniknięciu Charlotte Perriand Fundacja Louis Vuitton świętuje wizjonerkę, poświęcając jej wyjątkową wystawę. To wydarzenie uwidacznia w jego pracach związki między dizajnem, architekturą i sztuką.

Po raz pierwszy od otwarcia w 2014 roku Fundacja Louis Vuitton poświęca cały budynek Franka Gehry’ego jednej osobie – Charlotte Perriand. Od lat 20. XX wieku do progu XXI wieku praca i życie Charlotte Perriand opisywały niezwykłą, wolną i niezależną historię. Znana jest ze swojego wkładu w dziedzinie projektowania. Charlotte Perriand bez wahania przekroczyła granice między dyscyplinami artystycznymi i intelektualnymi.

Wolna, wysportowana kobieta, świetna podróżniczka, uważna na przyrodę i środowisko, otwarta na dialog kultur, codziennie przeżywała swoje społeczne, artystyczne i polityczne uniesienia. Używając wielu materiałów – od chromowanych rurek po słomę, surowe drewno, bambus, elementy prefabrykowane i poliester – połączyła design, architekturę, urbanistykę, rzemiosło i plastykę. Nie zaniedbywała przy tym aspektów ludzkich i ekonomicznych. Poświęcając wszystkie swoje galerie Charlotte Perriand, Fundacja Louis Vuitton przedstawia jej osiągnięcia, a także powiązania z największymi artystami swoich czasów.

Chronologicznie i na czterech poziomach proponowana trasa łączy prace Charlotte z pracami krewnych, posuwając się aż do zanurzenia widza w historycznych rekonstrukcjach: apartament studio przy Place Saint-Sulpice (1927), Salon d’Hivier (1929), Maison du Jeune Homme (1935), Dom nad wodą (1934), schronienie w Tonneau (1938) i Herbaciarnia UNESCO (1993).

W latach 1927–1929, Charlotte Perriand opracowała na nowo mieszkania, zwłaszcza poprzez współpracę z Le Corbusier i Pierre Jeanneret. Lata 30. XX wieku były sceną zaangażowania politycznego, społecznego i artystycznego, często wraz z Fernandem Légerem. Jej pobyt w Japonii w latach 1940–1941 umacnia zrozumienie powiązań między twórczością, a tradycją i inicjuje jeden z głównych wkładów pracy Perriand w dialog kultur.

Po powrocie do Francji aktywnie uczestniczyła na rzecz odbudowy Paryża. Następnie była współzałożycielką ruchu „Przydatne formy”, który odegra istotną rolę w pojawieniu się designu w ciągu następnych trzydziestu lat.

W Tokio w 1955 r. zaproponowała „Synthèse des arts” i zaprezentowała swoje prace obok Le Corbusiera i Fernanda Légera. W Paryżu Galerie Steph Simon, prezentuje swoje meble i „sztukę życia”. Pobyt w Rio na początku lat 60. XX wieku pozwolił na dalsze wzbogacenie wyobraźni.

Jej miłość do gór znajduje również odzwierciedlenie w kilku dziełach, od schroniska w Tonneau po kurort Les Les. Wreszcie, intymne relacje, które nawiązała z Japonią, kończy Herbaciarnia zaprojektowana w 1993 roku dla UNESCO. Została zrekonstruowana w Fondation Louis Vuitton, nawiązując do architektury Franka Gehry’ego.

redaktor naczelny